Recensie mimic daniel cole thriller
Recensie mimic daniel cole thriller
Recensies

Mimic van Daniel Cole: "Kunst was nog nooit zo luguber"

Daniel Cole brak door met zijn thriller Ragdoll, waarin de moordenaar lichaamsdelen van verschillende personen aan elkaar reeg als een lappenpop. Klinkt dit je gruwelijk in de oren? Maak dan je borst maar nat, want de moordenaar in Mimic heeft nog veel meer kunstzinnige ambities.


Mimic speelt zich af in twee periodes: 1989 en 1996. In 1989 werkt rechercheur Benjamin Chambers aan een zaak waarin de moordenaar beeldhouwwerken uitbeeldt met zijn lijken. Zo maakt hij De Denker van Rodin na en de Pietà van Michelangelo. Als hij op een dag zelf bijna het slachtoffer wordt, houdt hij ermee op en wordt de zaak gesloten wegens gebrek aan bewijs. Maar dan slaat de moordenaar zeven jaar later weer toe en stort Chambers zich opnieuw op de zaak, samen met zijn collega Adam Winter en de nieuwe rechercheur Jordan Marshall.

Nog niet klaar

Tijdens een huiszoeking bij een verdachte ontdekken ze een schetsboek waar De Denker en de Pietà instaan, maar ook andere kunstwerken. De moordenaar is dus nog niet klaar... Zal het het team lukken om te achterhalen waar en wanneer het volgende 'kunstwerk' wordt gemaakt en zo de moordenaar voor te zijn?

Wel gruwelijk, maar niet gedetailleerd

Zoals het plot doet vermoeden is dit een bloedspannende thriller. Je hoeft niet van kunst te houden om toch in het verhaal te komen, want het verhaal is zo opgezet dat je blijft lezen. Bij elke pagina vraag je je af hoe de moordenaar, maar dus eigenlijk de auteur, zo'n zieke geest kan hebben. In het boek worden de moorden zelf niet beschreven, althans niet zo gedetailleerd als bijvoorbeeld bij Karin Slaughter, waarin je als lezer elke stap van de moord meemaakt, maar het resultaat is alsnog heel gruwelijk.

Droge humor

Tot slot: ik vind dat een goede thriller een vleugje humor moet hebben om het luchtig te houden. Daar is Daniel Cole een meester in. Vooral droge humor. Ik moest lachen om het fragment waarin Winter een gesprek tussen Chambers en Marshall denkt te kunnen liplezen:

“Hij zit op woensdag bij McDonalds.”
“McDonalds?”
“McDonalds”, knikte Marshall.
Vervolgens zegt Marshall tegen Winter: “Je wilt natuurlijk weten wat we net hebben besproken.”
“Niet nodig,” zegt Winter zelfverzekerd. “McDonalds.”
“Marshall en Chambers kijken hem zwijgend aan. Winter begon te vermoeden dat hij toch nog aan zijn liplezen moest werken.”

Groot gruwelijkheidsfactor

Dit is weer een geweldige, superspannende thriller van Daniel Cole. Geen nood als je niet weet hoe bepaalde kunstwerken eruit zien, want naast de uitgebreide beschrijving van de positie van de lijken staan er ook illustraties van de betreffende kunstwerken in. Dat maakt het hele verhaal een stuk duidelijker en draagt tegelijkertijd enorm bij aan de gruwelijkheidsfactor, omdat je nu beter voor je ziet hoe de lijken zijn neergezet of gelegd. Kortom; Mimic is voor lezers die een goed verhaal willen, de personages ook belangrijk vinden en niet bang zijn voor een portie gruwelijkheid.

Silvie
Silvie