Header Marie Kessels Veldheer Banner
Leesfragmenten

Marie Kessels en haar nieuwste boek 'Veldheer Banner'

8-5-2018

Marie Kessels (1954) debuteerde in 1991 met de roman Boa, over een jonge vrouw die zichzelf gedurende een zomer opsluit in haar huis. Het blijkt geen gemakkelijke opgave, omdat zij voortdurend met haar eigen opstandigheid en wispelturigheid wordt geconfronteerd. Dit najaar verscheen haar tiende boek Veldheer Banner dat Marie Kessels als haar levenswerk beschouwt en een nieuw hoogtepunt vormt in haar veelgeprezen oeuvre. Ze heeft in deze roman de stem gevonden van een man met parkinson die met zijn vogelstem tegen de aftakeling in praat.

Oeuvre

In haar tweede roman Een sierlijke duik (1993) verdient de vrouwelijke hoofdfiguur geld met poseren als naaktmodel, ze dwingt zichzelf tot het volhouden van steeds pijnlijker wordende poses. Haar roman De god met gouden ballen (1995) werd genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs en meermalen herdrukt. Ook hier gaat het om begrenzingen: de hoofdpersoon Veer is opgesloten in een stationskiosk waar zij werkt. Voor haar in 1998 verschenen boek Ongemakkelijke portretten kreeg ze de Multatuliprijs. In 2002 verscheen Het nietigste, een reeks bespiegelingen over liefde, geest, lichaam, erotiek en kunst, die behoort tot de hoogtepunten uit haar werk. Datzelfde jaar kreeg ze de Anna Bijnsprijs. Vervolgens publiceerde ze in 2005 het prachtige, veelkantige Niet vervloekt. In 2009 verscheen haar roman Ruw, gevolgd door de roman Het lichtatelier in 2012, over Ilse die na de dood van haar geliefde in de beslotenheid van haar kleine huis papier gaat scheppen. De roman Brullen (2015), stond op de longlist van de ECI Literatuurprijs en is een roman over lawaai; over de dagelijkse kwelling en hoe die in iets subliems kan veranderen.

Over Veldheer Banner

Nog voor zijn vijftigste kreeg universitair docent Saul Banner de diagnose parkinson. Sindsdien heeft hij een onbestendig leven geleid. We zien hem hier midden in de chaos van zijn ziektegeschiedenis, vol verlangen naar een toekomst waarin het vertrouwde patroon van het heden niet eindeloos wordt herhaald. Zo vangen we een glimp op van de verschillende gestalten van die grillige ziekte die zo stil aanwezig is in het hart van onze samenleving. Fotografe Dana Stromberg, een vriendin van Saul, kijkt terug op hun ontmoetingen in het appartement dat Saul eens in een aanval van razende woede kocht om zijn gezin en zijn dorp te ontvluchten en wat ruimte voor zichzelf te hebben. Zijn vrijplaats. Daar beleeft ze zijn parkinson samen met hem, als zijn kameraad en bondgenoot. Totdat hij zijn huis moet opgeven.

Marie Kessels 2

Fragment

“Die pomp, dat slangetje, het medicijnreservoir: het blijven zielloze apparaten zolang je geen hartelijke band hebt met je neuroloog, begrijp je? Ze steken iets in je… Er wordt van alles in je naar binnen geduwd… Zo ervaar je dat. En dan ga je je schrap zetten, allicht. In plaats van je eraan over te geven, bekijk je dat hele apparaat van het begin af aan cynisch. Meer dan zo’n cynische blik heeft je neuroloog tenslotte ook niet voor jou overgehad. En ja, dan ga je ieder pijntje reusachtig uitvergroten. Elke teleurstelling wordt meteen onoverkomelijk en zorgt ervoor dat je denkt: ik ga naar huis! Geef me mijn eigen medicijnen, nu onmiddellijk! Houd ermee op om me zo te martelen, beunhazen! Had ik me hier maar nooit laten opnemen! Weet je wat de grap is, Daan? Iédereen hier in het ziekenhuis kan je vertellen waarom een behandeling van een parkinsonpatiënt onder grote stress niet aanslaat. In het hele UMCG loopt er niemand rond die het een goed idee vindt om net te doen of de resultaten van een behandeling niet negatief beïnvloed worden door de stress en de woede van een patiënt, die er toch al als een zombie bij ligt nadat hem zijn vertrouwde medicijnen zijn afgepakt. Geen mens twijfelt eraan dat het alleen maar verspilling van tijd, geld en energie is om steeds maar in één en dezelfde richting te blijven doordouwen en niet meer stil te staan bij andere mogelijkheden die de geneeskunst te bieden heeft, omdat een bepaalde behandeling nu eenmaal in gang is gezet. De procedure is gestart, en de visie is verkokerd. Die Mansfeld is niet stom, liefje, al is er geen groot intellectueel aan hem verloren gegaan. Maar vaklui hebben we zeker zo hard nodig als denkers, toch? Het punt is dat hij geen stap terug kan doen. En ik meende nog wel, bij onze kennismaking, dat het me gelukt was om hem te interesseren voor mijn experiment met een geleidelijke vermindering van mijn medicijnen, om wat meer greep te krijgen op de chaos van bijwerkingen. Mijn methode van de langzame weg. Ik heb nog geen reden gehad om mijn ideeën daarover bij het oud vuil te gooien. Het is toch een heel elegante methode, gecontroleerde ontwenning, vind je niet? Een gerenommeerd academisch ziekenhuis als dit zou daar een boeiend wetenschappelijk onderzoek voor kunnen opzetten en de uitkomsten ervan voor een breed publiek toegankelijk kunnen maken, of niet? Andere parkinsonpatiënten profiteren er dan ook van. Ja meisje, je hoort het wel, ik kwam hier dus met hoge verwachtingen naartoe.”

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.