De boekenkast van Lisette Jonkman
De boekenkast van Lisette Jonkman

De boekenkast van Lisette Jonkman

Lisette Jonkman schrijft de ene grappige feelgood na de andere en voor het hertalen van de klassieker Trots en Vooroordeel draait ze haar hand ook niet om. Ze durfde er zelfs een kus aan toe te voegen! De boeken van Lisette brengen haar lezers een lach op hun gezicht, maar van welke boeken gaat Lisette zelf lachen?

Als je een schrijver bent, dan is lezen niet altijd alleen maar voor de lol. “Lezen betekent voor mij ontspanning, maar tegenwoordig ook huiswerk”, zegt Lisette. “Ik kan het niet uitzetten: als ik een boek heel goed vind zit ik continu in een strijd. Ik wil dan schrijven! Want het inspireert me enorm. Maar ik wil ook doorlezen, omdat het zo leuk is.” Twee van haar favoriete boeken, die ze zo meteen gaat tippen maken dit gevoel bij haar los, maar ook de boeken van Marijke Vos, Chantal van Gastel, Gillian King en Astrid Harrewijn[LJ1] . “Het is dan jaloezie en bewondering wat ik voel. Als lezer vind ik het fantastisch! Maar als beroepsmatig denk ik: ‘Ik wil dit gevoel ook opschrijven. Waar komt het vandaan waardoor ik zo in het boek word gezogen?’” Maar zelfs de boeken die Lisette stom vindt probeert ze vaak toch uit te lezen. Of zoals zij het noemt: haatlezen. “Ik wil weten waarom ik het zo stom vind, en wat ik zelf dus echt nooit moet doen.”

Hoe las Lisette als kind?

Het verslinden van boeken – zelfs toen ze zelf nog niet kon lezen – zit er al vanaf jongs af aan in. “Als kind wilde ik zo vaak mogelijk voorgelezen worden. Mijn moeder dacht uiteindelijk ‘daaag, dat ga ik niet steeds doen’, haha. Toen kreeg ik luisterboeken van Lekturama. Ik had dan een bandje op cassette in mijn walkman en zo las Gerda Havertong mij sprookjes voor. En na een ‘ping’ kon ik de bladzijde omslaan om mee te kijken naar de plaatjes.” Dat vroeg beginnen met boeken tot je nemen tot een grote woordenschat leidt kan Lisette bevestigen: “Ik weet nog dat ik ooit tegen de juf zei: ‘Zet dat maar in uw testament’ en dat zij zei dat ik helemaal niet wist wat dat betekende. Maar kon ik heel wijs zeggen: ‘Dat is een papiertje waar op staat wie je spullen krijgt als je dood bent!’. Bloedirritant kind was ik.”

De kleine Lisette las het liefste de horrorboeken van Paul van Loon. Maar dit veranderde tijdens de middelbare school. “Toen wilde ik meer feelgood lezen; dat vind je dan ook pas interessant, natuurlijk. De focus ligt daarin meer op intermenselijke relaties dan in horror.” Betekent dat dat Lisette nu het horrorgenre naast haar heeft neergelegd? Zeker niet, want tot haar favoriete auteurs behoren Thomas Olde Heuvelt, Mo Hayder en Stephen King. Haar favoriete horrorboeken zijn Anna Dressed in Blood van Kendare Black, de Lockwood & Co-serie van Jonathan Stroud en, eh… dat ene boek over Bloody Mary.’ Na lang zoeken komt er een appje: Say her Name van James Dawson!

Maar hoe zit het tegenwoordig met Lisette en lezen? “Bedroevend weinig! Het is echt abonimabel. Ik last voorheen een boek of twee in de week. Soms zelfs meer, en dat terwijl ik helemaal geen snelle lezer ben. Ik lees heel nauwkeurig; ik kan me zelfs zinnen uit veel boeken nog herinneren!” Het aantal boeken waar ze nu op zit? Slechts een per maand. Op dit moment leest ze The Legacy van Elle Kennedy en Ik zou wel een kindje lusten (die laatste wel elke week een paar keer, natuurlijk met haar zoontje Felix).

Leesfacts:

  • Lisette is niet tegen ezelsoren.
  • Ze heeft Kobo Plus, maar geeft toe dat ze daar boeken vaak niet uitleest.
  • Ze leest meerdere boeken tegelijk. Een fysiek exemplaar en ondertussen een of twee op de ereader.
  • Luisterboeken luisteren doet ze eigenlijk niet heel vaak.

De boeken in de boekenkast van

“Mijn boekenkast laat zien dat ik een rommelig persoon ben. Ik heb wel de intentie om mijn leven op te hebben. Ik doe mijn best, maar het is meestal een zooitje”, zegt ze lachend. Maar in dat zooitje van haar kast vol boeken vind je een paar boeken waar ze trots op is. Zoals het derde deel van de Daughter of Smoke and Bone-serie. “Tijdens het lezen vond ik het geen ingewikkeld fantasyboek, totdat ik hem wilde uitleggen aan een vriend waar het overging. Ik kwam er niet uit!” Maar het gaat vooral om de herinneringen die aan het boek kleven: “Heb hem meegenomen op een zeilvakantie in Griekenland en toen uitgelezen. Hij is doormidden gebroken, nat geworden; ik kon hem nog maar net redden voordat hij in zee viel.” Een ander bijzonder boek is ook wel een opvallend exemplaar. “Zweepgodin! Die vond ik in de kast van mijn oma. Het is geschreven door Ludo van Eck in 1967. Het is een soort nazi pornoroman met een vrouw in de hoofdrol die overduidelijk is geschreven door het soort man dat duidelijk denkt dat vrouwen de hele dag met hun borsten bezig zijn. Hilarisch. Volgens mij is hij nu zelfs iets van honderd euro waard.”

Nog meer boekenkastfacts:

  • Lisette's boekenkast is georganiseerd op kleur.
  • Maar tussendoor vind je stiekem toch wat rommeltjes: boeken die op boeken liggen, leuke kaartjes, af en toe een plant en stiekem wat dingen die nog opgeruimd moeten worden.
  • Haar man heeft de boekenkast helemaal zelf samengesteld en gemaakt.
  • Boeken die Lisette toch niet gaat lezen of gelezen zijn, maar geen bijzondere indruk hebben achter gelaten moeten het veld ruimen voor nieuwe exemplaren.
  • Oude boeken worden niet weggegooid, maar gaan naar vrienden, familie of naar een mini-biep.
  • Eens in je leven van Marijke Vos en Love on the Brain van Ali Hazelwood zijn twee boeken die Lisette nog graag wil lezen.

Phileine zegt sorry - Ronald Giphart

“Ronald Giphart kwam ergens in de zeroes een lezing bij ons op school geven. Hij was precies grappig en laconiek genoeg voor mij als puber. Ik vond hem helemaal de shit. Phileine zegt sorry is voor mij echt een comfort read geworden. Ze is geen likeable hoofdpersoon, maar toch lees je door want het is een soort auto-ongeluk dat je ziet gebeuren. Het is geen feelgood, maar zit er voor mij tegenaan. Phileine wordt vriendinnen met een meisje in het huis van haar vriend. Ze blijkt net als zijzelf een trut te zijn. Het is alsof die vriendin haar daardoor een spiegel voorhoudt en dat zet Phileine aan het denken.”

Hou je mond (Can You Keep A Secret) - Sophie Kinsella

“Dit boek is echt de perfecte feelgood. Eerder herlas ik het eigenlijk wel drie tot vier keer per jaar. Het is precies op de juiste grens van naïef en geloofwaardig. Emma is grappig en redelijk selfaware. De zijpersonages zijn echt hilarisch en de love interest is echt de blauwdruk geweest voor alle love interesten hierna geschreven door Sophie Kinsella. Hij zet een toon neer, want het gaat er niet om hoe hij eruit ziet. Maar hij is leuk door de dialogen; hij heeft echt een karakter.”

De liefdeshypothese (The Love Hypothesis) - Ali Hazelwood

“Dit is het eerste boek sinds de bevalling van Felix dat ik in een ruk uitlas. Daarom had het ook een streepje voor. Van tevoren waren mijn verwachtingen erg laag, maar tijdens het lezen bleef ik maar doorgaan. Ik had het in een dag uit en wou meteen weer opnieuw beginnen met lezen. Ik wilde direct weten of er al meer boeken van Ali Hazelwood waren verschenen. De laatste keer dat ik dat gevoel had was met The Deal van Elle Kennedy.

Ik niet op jou (The Hating Game) - Sally Thorne

“Oh ja, dit boek. Dat heb ik bij iedere pagina zo’n beetje neergelegd en weer opgepakt. Ik zat de hele tijd te schakelen tussen boek en laptop. Dat doet een goed boek met me: ‘Ik wil dit ook kunnen!’ Sally Thorne heeft een debiele schrijfstijl; het is bijna dierlijk. Het is wel een beetje you hate it or you love it. Het zit vol met clichés en de verhaallijnen zijn ook niet heel bijzonder, maar de chemie van de hoofdpersonen. Oef! Heerlijk.”

De jacht (The Chase) - Elle Kennedy

“Fan-tas-tisch, dit boek! Het is een love interest waar ik normaal niet op val, met tatoeages, maar het is meer een nerd dan een bad boy. De chemie spat van de pagina’s af! Het gaat er niet om hoe vaak ze met elkaar naar bed gaan, maar om hoe goed ze bij elkaar passen. Het is dat liefdevolle afzeiken. Summer is zo goed neergezet. Ze is qua personage echt perfect uitgewerkt, vind ik. Mijn spirit animal.”