De Engste Serie Ooit Header
Recensie

Recensie De engste serie ooit: Voor onverschrokken lezers met stalen zenuwen.

10-1-2019

Eindelijk kon ik beginnen aan deze zenuwslopende serie van Tjerk Noordraven. Persoonlijk houd ik wel van griezelverhalen en De engste serie ooit stond dan ook al tijden op mijn lijstje om gelezen te worden. Dat ik nu meteen alle drie de titels achter elkaar kon lezen was extra fijn. Ik zat binnen no-time helemaal in het verhaal en dan wil je het liefst door naar het eind om te weten hoe het afloopt. En of het eigenlijk wel afloopt…

Griezelig gezelschap

In Het nieuwe spookhuis, het eerste deel in de reeks, maakt de lezer kennis met kermismeisje Nera. Zij reist met haar vader en grootmoeder rond met hun spookhuis dat altijd een groot succes is. Tot er een ander spookhuis ten tonele verschijnt dat wel héél griezelig echt is… Als Nera op onderzoek uitgaat ontdekt ze dat de griezels in het spookhuis echt zijn. Ze bedenkt een plan om hen te bevrijden en zo ontstaat een bijzonder gezelschap dat in het tweede boek begint aan een griezelige reis met de Transsylvanië express. Op naar het land van de vampiers.

Geweldig talent

Wat ontzettend fijn dat er weer een auteur is opgestaan die écht weet wat griezelen is en dat zo weet neer te zetten dat juist kinderen ervan kunnen genieten. De vergelijking met Paul van Loon is natuurlijk snel gemaakt, maar verwacht zeker geen kopieën van zijn werk. Tjerk Noordraven heeft een heel eigen stijl, maar de sfeer die hij met zijn De engste serie ooit weet neer te zetten komt voor mij gevoelsmatig absoluut overeen met de griezelreeksen die ik las in mijn jeugd. Volgens mij een groot compliment, want Paul van Loon stond in ons land lange tijd op eenzame hoogte en ook de Kippenvel-serie van R.L. Stine kreeg nooit echt navolging. Tot nu dus! Want nu is er deze ijzingwekkende reeks die je hart sneller doet kloppen en je constant op het puntje van je stoel houdt.

“Zodra het maanlicht door het gaas van de volière valt, stopt de papegaai met kwetteren. Even hangt hij doodstil in de lucht. Dan schiet zijn kop omhoog, spert zijn snavel open en begint hij te huilen als een wolf.”

Duistere sfeer

Wat ik heel prettig vond aan het lezen van de hele reeks ineens, is dat de opbouw zo duidelijk merkbaar was. Waar Het nieuwe spookhuis echt wel spannend is, maar het nog niet direct de adem beneemt, wordt de sfeer in De Transsylvanië express al een stuk donkerder en grimmiger. En met De horrorhoeve wordt het pas écht eng. In dat laatste deel waren de spanning en de lugubere sfeer zelfs voor mij als volwassen lezer wel héél goed voelbaar.

“In de stilte die volgt klinkt alleen het gedruppel boven hen…Halverwege de trap beginnen ze de stank te ruiken. Nera knijpt haar neus dicht. Dan bereikt Eus de bovenste trede. Met een schok blijft hij staan…’Wat ís dit?’ hijgt hij verschrikt.”

Vrolijke noot

Toch is er tussen alle spanning en gruwelijke wezens door ook ruimte voor humor en zorgt mummie Prins Toet met zijn bijdehante opmerkingen regelmatig voor een komisch moment. Ik heb echt gelachen om het feit dat hij altijd in koninklijk meervoud spreekt en ook bescheidenheid komt niet echt in zijn woordenboekje voor.

Veelbelovend

Het mag duidelijk zijn; Tjerk Noordraven heeft er een fan bij. Ik hoop dat er snel een volgend boek zal verschijnen want daar laat het einde van deel 3 zeker ruimte voor. Ook een nieuwe serie moet volgens mij tot de mogelijkheden behoren. Tjerk heeft duidelijk talent en een enorme berg inspiratie, dus ik verwacht zeker nog heel veel van hem te horen. En tot die tijd is er dus De engste serie ooit. Wel voor lezers met hele sterke zenuwen. De boeken hebben als leeftijdsindicatie 9 jaar en ouder, maar persoonlijk denk ik dat de verhalen voor veel 9-jarigen nog een beetje je heftig zullen zijn. Even inschatten dus of jouw kind het al aankan of beter nog een jaartje kan wachten en dan wordt het heerlijk spoken en griezelen met deze fantastische reeks!