Recensie

Het oude land: "Hansen is een meester in het beschrijven van gevoelens"

30-01-2017
Het Oude Land Header

Hansen is een meester in het beschrijven van universele gevoelens. In vaak maar één woord vat ze onbeschrijflijke gevoelens samen, zo herkenbaar en rauw dat de pijn er afschiet. Hartverscheurend mooi!
Dat dit boek uitgeroepen is als lievelingsboek van het jaar 2016 door de onafhankelijke boekwinkels in Duitsland snap ik helemaal, maar waar blijft Nederland?!

Zoekende

Het oude land beschrijft het leven van de twee eigenwijze vrouwen Vera en haar nicht Anne, beiden gevormd door het leven, van hen en van hun moeders, zoekend naar wat hen bindt, wat ze nodig hebben, een familie maar vooral een “thuis” . Afwisselend in het verleden (Vera) en heden (Anne)worden delen van het verhaal verteld. Elk hoofdstuk is bijna te lezen als afgerond verhaal.

Vera en haar moeder komen, vluchtend van de verschrikkingen uit de tweede wereldoorlog aan bij Ida’s boerderij net buiten Hamburg, een verbitterde vrouw, en haar door de oorlog verwondde zoon. Ze worden gedoogd en al snel ontwikkelt zich een machtsstrijd tussen moeder en Ida. De moeder ontvlucht dit maar de strijd continueert zich, de spelers zijn de enige variabele en geen van de hoofdrolspelers is bij machte wezenlijk contact te maken met elkaar, hoe zeer de hunkering ernaar ook voelbaar is.

Anne woont in een moderne wijk in Hamburg en verdient haar geld in een zeer gewilde muziekschool. Zij worstelt op haar manier met contact maken met haar omgeving, zelfs middels de muziek lukt het haar niet het gevoel van erbij horen te verkrijgen. Als ze uiteindelijk ook met haar man geen thuis meer heeft vertrekt ze met haar zoontje Leon naar Vera, die dus plotseling geconfronteerd wordt met twee ‘vluchtelingen’ op haar erf. “Anne heeft haar zoon ingepakt als made” de vele laagjes kleding met het skipak erover heen aanduidend.

Strand

Klapkratverdriet

En dan hét woord van het jaar: klapkratverdriet ,In één woord wordt de  de alomvattende pijn verklaard van het mislukken van het huwelijk tussen Anne en Cristoph. Het creëren van  ‘thuis’ is mislukt, wat rest is  het overdragen van spullen in een kratje als zoon Leon een weekend bij zijn vader moet zijn.

Het is niet zozeer het verhaal wat boeit, als wel de rake omschrijvingen, sfeer, karakter, metaforen: alles toont de kracht van Hansen.  De stijl , setting heeft overeenkomsten met  Siebelinks “Knielen op een bed violen” , althans ik moest regelmatig aan dat boek denken tijdens het lezen. De ontheemdheid, het stugge plattelandskarakter en het geloof als een  leidend, sombere, inklemmende enkelband bij Siebelink wordt door  Hansen geschetst als  een positieve, eigengereidheid  een keus en dus een omkeerbaarheid. Daar waar het donker overheerst bij Siebelink is er dageraad /hoop bij Hansen in mijn beleving , zoals de spreuk op het oude huis het omschrijft :  “Het huis is het mijne en toch niet het mijne. Wie na mij komt noemt het ook nog het zijne”.

Dit krachtige boek verdient het om gelezen te worden: Bol.com zet het in de schijnwerpers waar het in hoort te staan!

Carlien

Volgens mij kon ik eerder lezen dan praten en ook nu maak ik nog vrijwel elke dag tijd voor een boek. Ik kan als een groupie voor de boekwinkel staan in afwachting van het nieuwste juweeltje van mijn lievelingsauteurs en dan dagenlang man en kinderen verwaarlozen om " nog één bladzijde te lezen. Daarom zijn kookboeken geliefd : ze stillen mijn leestrek én verleiden me tot het creëren van iets lekkers. En dan is het gezin ook weer gelukkig en vergeven ze me mijn leesverslaving. Ik hoop dat ik je kan inspireren met mijn reviews. Veel leesplezier, Carlien van der Vlugt.