Column

Ilse Ruijters: “Wat is een betere plek om te verliezen dan bij Humberto in de show?”

Ilse En Andere Gouden Strop Shortlistmensen

Gisteren zag Ilse Ruijters in RTL Late Night de Gouden Strop net aan haar neus voorbijgaan. Maar stiekem voelt ze zich toch een winnaar. Voor Lees Magazine schreef ze een column over haar ‘avond met een gouden randje’.

“Om heel eerlijk te zijn is je momentum voorbij.” Het waren precies die woorden die mijn uitgever uitsprak, toen ik hem vier maanden geleden vroeg wat we nog allemaal konden doen om mijn boek nog een extra boost te geven.
Je momentum is voorbij.
Zo.
De storthoop heeft gesproken.
Ik perste mijn lippen op elkaar en balde onder tafel mijn vuisten. Twee jaar, twee fucking jaar, heb ik aan Later als ik dood ben geschreven. Zevendertig versies, slapeloze nachten, tranen van frustratie, maar geen bestsellernotering. Goed verkocht, maar geen Astrid Holleeder.
Je momentum is voorbij.
En bedankt.
Om boeken te verkopen, moet je een bekend gezicht zijn. Maar je komt alleen bij Humberto en Matthijs aan tafel als je… juist ja, al een bekend gezicht bent.

Het is nauwelijks te doen om op te vallen tussen de massa
Er verschenen afgelopen jaar meer dan tachtig Nederlandse thrillers en ik weet niet hoeveel Scandinavische, Engelse en Amerikaanse spannende boeken. Tel daar alle romans, kookboeken, Young Adults en feelgoods bij op en je snapt dat een boekhandel geen plaats heeft voor elk nieuw boek.
Je meesterwerk krijgt (als je mazzel hebt) zo’n twee maanden om aan te slaan, maar daarna is dus je kans voorbij, druip je af naar je schrijftafel en hoop je dat je volgende boek wél een bestseller wordt.

Of je moet de Gouden Strop winnen
Ik schreeuwde het dan ook letterlijk van de daken toen ik hoorde dat ik op de longlist van de Strop stond. En ik was uitzinnig toen ik bij de laatste vijf bleek te horen. Dit jaar werd de prijs bovendien voor het eerst in de geschiedenis uitgereikt in RTL Late Night! Hoeveel geluk kun je hebben?
“We gaan een midprice editie van je boek uitbrengen,” zei mijn uitgever ook nog. “Vanwege die nominatie…” Ik kon de goede man wel zoenen.
Fuck het momentum, ik ben hier om het nu te grijpen! Mijn hoofd komt bij 2 miljoen huishoudens binnen. Wat maakt het uit of ik de Gouden Strop win of niet? Ja, natuurlijk wilde ik het liefst die prijs, maar wat is een betere plek om te verliezen dan in het kielzog van Humberto Tan?

Bij Humberto Aan Tafel

Uiteraard was er de nodig stress vlak voor aanvang van de show
Omdat in eerste instantie niet Esther Verhoef, maar wij aan tafel zouden zitten, was er visagie beloofd. Nu stonden Anita Terpstra en ik één minuut voor aanvang in het damestoilet met een geleend kohlpotloodje de boel last minute op te kalefateren. “Mijn God, hier zijn jullie dus. Dames, jullie moeten nu gaan zitten. NU!” – “Maar ik heb nog maar één oog af,” riep Anita in paniek – “Kan me niet schelen, NU!!” – ik: “Geen stukjes pistachenoot tussen mijn tanden?” – Anita: “Check. Zit mijn lippenstift wel echt alleen op mijn lippen?” – ik: “Perfect.” – “Dames, dit kan dus echt niet!!!”
Hand in hand wachtten Anita en ik de uitslag af, want hoe mooi zou het zijn als er een vrouw zou winnen? (In de ruim dertig jaar dat de prijs wordt uitgereikt, is hij pas drie keer door een vrouw gewonnen.) Stiekem was ik ervan overtuigd dat Anita zou winnen, maar nadat de politietafelgast had verteld dat ze zo van Scandinavische thrillers houdt, de Umag-dame trots had gezegd dat ze dol is op Nietsjie (werkelijk) French en Ali B. Het gesprek over het belang van het spannende boek had gekaapt met een onbegrijpelijk verhaal over een vos, een vogel en een seksende John de Mol en Reinout Oerlemans, noemde juryvoorzitter Anniko van Santen de naam van Felix Weber.

Felix is een lieverd. Echt. Maar wel een beetje een saaie lieverd
De kans dat hij volgend jaar op Esthers stoel aan Humberto’s tafel zit, schat ik op 0,001 procent en dat is dan nog hoog ingeschat. Klink ik zuur? Ja. Maar hé, mag ik? Het is niet erg om niet te winnen, maar het is wel jammer.
Terwijl Late Night doorging, nam ik me plechtig voor om in deze studio terug te komen. Als tafelgast. Let maar op, ooit staat Esther Verhoef haar make-up te redderen, omdat De Grote Ilse Ruijters ‘ja’ zei tegen een uitnodiging. Binnen afzienbare tijd ben ik Matthijs van Nieuwkerks tafeldame.

En ondertussen vier ik het leven
Anita, Donald Nolet en ik doken na het programma de kroeg in. En daarna wipte ik nog even langs het zomerfeest van uitgeverij Overamstel, waar alleen nog wat dronken redacteuren rondliepen. En schrijfster Isa Maron, die me een hele dikke knuffel gaf. (Zij had natuurlijk ook op de shortlist moeten staan.)
Mijn uitgever was er natuurlijk ook. “Ja, Ilse,” zei die geduldig. “Die midprice komt volgende week. Echt. Ook nu je niet gewonnen hebt.”
En met die woorden sloten we de avond af in stijl. Die woorden, en de goudgele patat van de McDonalds, de golden retriever die wilde worden uitgelaten in de regen en mijn gouden jurkje dat eindelijk uit kon.

Vanmorgen heb ik ontbeten met lasagne en ik heb zoveel zin om te schrijven dat het haast pijn doet
Mijn (Facebook)vrienden en collega-schrijvers overladen me met zoveel troost, dat de tranen ervan in mijn ogen springen. Ik mag de Strop dan niet hebben gewonnen, ik voel me een winnaar. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt, bestaande vrienden van een nieuwe kant leren kennen en heb mijn ten seconds of fame gehad.
Zo. In the pocket.
En nu, hup, verder met die potentiële bestseller. Ik ben al op pagina 10. Ik heb er al het vertrouwen in dat je maar kunt hebben.

Bekijk hier de bekendmaking winnaar van De Gouden Strop 2017.

Foto's © Chris van Houts