Header Eric Mijnster
Interview

Interview Eric Mijnster: "Je weet pas wat geluk is als je het ervaart."

15-2-2018

Eric Mijnster wilde als kind al gelukkig worden. Als volwassene gaat hij op zoek naar geluk, onder andere door 36 uur non-stop door de bergen te fietsen. Zijn boek Het geluksgevoel: de nietsontziende zoektocht van Eric Mijnster is een verslag van deze zoektocht. Janneke Siebelink, hoofdredacteur van online Lees magazine van bol.com, interviewt hem op de Margriet Winterfair over zijn fietstocht, gelukkig zijn en een boeddhistisch klooster in Bordeaux.

Op 7-jarige leeftijd wist je al dat je gelukkig wilde worden. Welke voorstelling had je op die leeftijd van geluk?
Ik had niet per se een concreet beeld van wat geluk precies zou zijn, maar dat is ook wat het voor mij karakteriseerde. Want iedereen om mij heen had een soort droomberoep. Wat wil je worden? Een kindje zei bijvoorbeeld profvoetballer. Maar ik had niet zoiets waarvan ik gelijk wist: dit is het. Ik had meer een gevoel van dat ik heel graag wilde leven en beleven, maar in welke vorm ik dat zou vinden, dat wist ik niet. Daarom was mijn meest voor de hand liggende antwoord ook dat ik gelukkig wilde worden.

Is dat nu op latere leeftijd nog steeds hetzelfde gevoel?
Geluk is ook maar een woord. Ik ben ernaar op zoek gegaan, wat is het nu eigenlijk? Ik merkte op school dat er werd gevraagd: 'Wat wil je later worden?' Vervolgens kom je in een soort van modus terecht van toetsen maken, de CITO, en dan moet je een diploma gaan halen. Eigenlijk staat op dat moment het leven in het teken van een beroep, een carrière, maar ik leerde niet wat geluk was, hoe dat voelde of waar ik dat kon vinden. Het was zo vanzelfsprekend dat het uit een carrière zou voortrollen, in plaats van wat dat gevoel is. Dus ik was daar zelf heel erg naar op zoek.

Op 13-jarige leeftijd gingen je ouders scheiden. Toen ging het wonderbaarlijk genoeg nog beter op school. Kun je daar iets over vertellen?
In de periode dat mijn ouders uit elkaar gingen, was ik echt totaal in shock. Het was totaal onverwacht. We hebben nooit iets meegekregen van ruzies, maar blijkbaar gebeurde dat dus wel achter onze rug om. Ik heb die thuissituatie altijd als veilig ervaren. Op een gegeven moment was dat dus weg. Ik heb me toen geconcentreerd op wat ik toen wel had, en dat was school. In dit jaar heb ik alleen maar achten, negens en tienen gehaald.

En toen kwam je stiefvader.
Ja, mijn ouders gingen uit elkaar en ik bleef bij mijn moeder wonen. Op een gegeven moment, ik was een jaar of 15, liep ik de zoldertrap af en toen stond er ineens een man die ik niet kende in zijn badjas. Ik schrok me helemaal wezenloos. Ik was supernieuwsgierig naar de situatie. Hoe kan het dat zoiets gebeurt? Hoe kan het dat mijn moeder zonder te communiceren een man in huis haalt? Elke keer dat ik die vragen stelde als oprecht nieuwsgierig kind, werd ik naar boven gestuurd. Ik werd totaal niet serieus genomen.

"Op een gegeven moment trok ik in een impuls alles van mijn prikbord af wat ik het afgelopen jaar op de universiteit had verzameld, en ik schreef er mijn naam op."

Na school ging je uit huis. Je schrijft: de dag waarop ik mijn biezen pakte en vertrok, de dag waarop mijn zoektocht naar geluk definitief aanving. Wat ging je doen?
Op een gegeven moment had ik weer een conflict met mijn stiefvader en dat was zo erg, ik voelde toen zoveel pijn van binnen, dat was voor mij het moment van: ik wil niet meer dat iemand anders mij vertelt wat ik moet doen. Op het moment dat ik die pijn voelde, kwam er ook een soort wilskracht in me naar boven van: dat ga ik anders doen, ik ga het zelf bepalen. Vervolgens de vraag: hoe dan? Want leuk dat je voelt dat je het op je eigen manier wilt doen, maar wie is er om mij heen om mij te vertellen dat het op je eigen manier kan en te laten zien hoe je dat dan vorm kunt geven? Die mensen waren er niet in mijn omgeving, dus toen begon de zoektocht.

Waar ben je begonnen?
Op een gegeven moment trok ik in een impuls alles van mijn prikbord af wat ik het afgelopen jaar op de universiteit had verzameld, en ik schreef er mijn naam op. Daaromheen schreef ik communicatie, sport en avontuur. Toen opende er iets. Ik had mijn passies opgeschreven. En dat was ook meteen mijn deur naar mezelf, naar wie ik was en waar ik mijn leven dan wel op wilde baseren, in plaats van wat iedereen om me heen dat zou moeten en zou horen. Toen begon het.

Wat is de grens tussen egoïsme, dat je voor jezelf kiest, of dat je blijft, omdat je er voor je omgeving moet zijn, bijvoorbeeld omdat je geld moet verdienen voor je kinderen?
Het is in ieder geval een misvatting dat voor jezelf kiezen egoïsme is. Want als je voor jezelf kiest en voor de liefde die je voor jezelf voelt, dan kun je een ander niet tekort doen. Je doet juist iemand anders tekort als jij jezelf niet bent.

Je ging fietsen. Je hebt besloten om een tocht van 36 uur te maken.
Ja, op het moment dat ik dat prikbord had met die teksten, ben ik activiteiten gaan zoeken die overeenkwamen met communicatie, sport en avontuur. Als ik op de fiets zat, belandde ik in een soort roes, en dat vond ik zo fijn. Dat gevoel wat ik toen op de fiets ervoer, dat was het voor mij. Dat was geluk. Ik dacht: hoe kan ik dat gevoel dat ik heb als ik een uurtje of 2 op de fiets zit, zo lang mogelijk hebben, het liefst mijn hele leven lang, een soort flow. Toen vond ik La Route des Grandes Alpes, een tocht over 14 bergen. Van het meer van Genève tot de Middellandse Zee, 650 km lang. Toen dacht ik: als 1 berg fietsen al zo gaaf is, hoe vet zou het zijn als je 14 bergen non-stop achter elkaar fietst?

"Dat is precies wat het geluksgevoel voor mij betekent."

Twijfel je weleens over een keuze die je maakt?
Ik heb voor de tocht getraind met een bewegingswetenschapper. Die keek naar mij en dacht: Eric, hoe ga je dit doen? Ik zei: “Ik wil dit.” Maar volgens de statistieken die ik bij elkaar trapte, dus op zijn apparaat waarmee hij meet of iemand sterk genoeg is om zoiets te doen, kon ik het niet doen. Dus wetenschappelijk gezien was het onmogelijk om dit te voltooien. Maar ik wilde het gewoon. Op een gegeven moment ben ik dus op de La Route des Grandes Alpes, op de 14e berg, en ik zie de Middellandse Zee in de verte. Ik hoef dus alleen nog maar naar beneden te rollen naar het strand en dan heb ik het gedaan. Dus eigenlijk heb ik iets gedaan wat ik helemaal niet kan.

Je laat het zo simpel klinken. Voor heel veel mensen is het niet zo simpel. Los van het feit dat we constant worden geplaagd door twijfel. Hoe weet je of je de juiste keuze maakt in je leven? Heb je daar een formule voor?
Daar was ik dus naar op zoek. Dat is precies wat het geluksgevoel voor mij betekent. Voor mij is het belangrijkste in het leven is dat je kunt vertrouwen op wat je ingevingen zijn en zo op natuurlijke wijze kunt leven. Dan heb je een soort rust in jezelf en is het goed zoals het is. Dat is precies wat ik bedoelde toen ik “gelukkig” zei tegen de juf op 7-jarige leeftijd en wat ik niet te horen kreeg in mijn schoolperiode.

Je hebt besloten om een bus te kopen. Je besloot bij ieder kruispunt: ik ga hier naar links of rechts. Je had niks uitgestippeld. Die keuze maakte je intuïtief.
Ja, dat was zo vet. Om alles te verkopen wat je hebt, en niks meer te hebben en weg te rijden voor onbepaalde tijd. Een soort van: alles is open. Het mooie van die bus vond ik ook dat ik dat kon doen, dat ik iedere minuut van de dag kon ervaren dat je gewoon je gevoel volgt en ziet waar je uitkomt. Dat was precies de reden waarom ik in die bus ging. Want het ging me niet om die bus, maar om de ervaring.

Wat zijn een van de mooiste herinneringen eraan?
Ik heb op heel veel mooie plekken mogen staan met mijn bus, op heel veel bergtoppen en zonsondergangen en zonsopgangen gezien. Maar het meest fascinerende wat ik meemaakte, was toen ik net weg was gereden. Ik zet mijn bus neer. Ik was voor onbepaalde tijd het onbekende ingereden. Enerzijds voelde ik een soort zaligmakendheid van de vrijheid die ik ervoer. Want alles ligt open, dat is precies waar ik naartoe wilde. En anderzijds was ik aan het huilen, want ik was in de war. Ik had geen doel meer, had geen verwachtingen meer, ik hoefde niets meer. Maar wat doe je dan? Wat ga je doen als je niets meer hoeft, als je gewoon kan zijn?

"Ik rijd gewoon naar het zuiden van Portugal, de zon tegemoet, en dan zie ik wel wanneer die monniken op mijn pad komen."

Volgens boeddhisten is dat het hoogst haalbare.
Ja. Ik wist niks van het boeddhisme, maar ik rolde wel in die situatie en ik kwam heel erg in strijd met mijn hoofd, die eigenlijk wel altijd had geleerd dat alles zo effectief mogelijk moest zijn of dat je een doel moest hebben of dat je ergens naartoe moest leven. En als dat er niet meer is, dan is er dus alleen nog maar nu en dit moment.

En toen?
Dat dacht ik ook. Ik dacht: wat gaat er gebeuren, want je geeft je over aan je gevoel, aan je intrinsieke motivatie. Zo van: moet ik iets gaan doen of kan ik hier blijven zitten, of hoe werkt dat? Ik ben toen naar de MacDonalds gereden. Ik had geen idee waarom ik daarheen reed. Ik reed daar wel vaker heen als ik een verhaaltje had geschreven, om het daar op internet te zetten, maar ik had nog geen verhaaltje. Dus ik reed naar de MacDonalds, zo van: ik ga maar ergens heen. Ik klap mijn laptop open, ik open Google en ik begin te typen. Ik kijk naar mijn scherm en ik zie die 3 woorden staan: boeddhistisch klooster Bordeaux. Ik had nog nooit iets met het boeddhisme gedaan, ik weet helemaal niks van kloosters en helemaal niet in Bordeaux. Hoe staat dit op mijn scherm? Ik toets Enter en er komt een klooster uit, Plum Village. Dat is inderdaad een boeddhistisch klooster bij Bordeaux. Wow.

Ben je spiritueel of gelovig?
Nee, ik had hier nooit iets mee gedaan. Ik gaf mezelf gewoon over aan het moment en liet het daar gebeuren. Toen las ik op de site dat het klooster de eerstvolgende vrijdag ging sluiten. Maar het was al dinsdag en vanaf vrijdag waren ze dus twee weken dicht. Ik dacht: shit. Maar goed, ik wist in ieder geval dat ze er waren, dan kwam er vast een keer een moment dat het wel open zou zijn. Ik rijd gewoon naar het zuiden van Portugal, de zon tegemoet, en dan zie ik wel wanneer die monniken op mijn pad komen. Ik ging dinsdag dus rijden. Ik reed honderden kilometers, en woensdag rond een uur of 6 in de avond, het schemerde al, reed ik gewoon over de weg, en ineens staat daar een bordje: Tenac, 8 km. In Tenac was dat Plum Village. Dus ik had honderden kilometers gereden en ik reed er praktisch langs. Toen moest ik er natuurlijk heen.

Er zijn veel boeken over happiness, we moeten allemaal het geluk nastreven. Waarin verschilt jouw boek nu van alle andere boeken?
Ik heb geen idee, ik heb al die boeken niet gelezen. Je kunt van alles over geluk lezen en geloven, maar uiteindelijk weet je pas wat het is als je het ervaart. Dus uiteindelijk moet je het toch gaan doen, die stap zetten, het onbekende achtervolgen, om te weten hoe het is om je hart te volgen.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.