Interview

Igor Znidarsic: “Ik vind het veel interessanter om te laten zien hoe de dader uiteindelijk tot zijn daad komt”

06-06-2017
Igor Zzzz

De Nederlandse auteur Igor Znidarsic is journalist, bladenmaker en schrijver van fictie. Na het atheneum in Haarlem begon hij te schrijven, zowel fictie als non-fictie. De non-fictie vond al snel de weg naar tijdschriften als Panorama, HP/De Tijd, Playboy, De Groene Amsterdammer, NRC Handelsblad. De fictie werd geplaatst in een aantal literaire tijdschriften. Daarna schreef hij twee romans. Onlangs verscheen zijn thrillerdebuut De blindganger.

Kun je in twee minuten de wereld laten weten wie Igor Znidarsic is?
Ik heb iets met taal. Ik heb er als journalist mijn werk van gemaakt. In mijn vrije tijd schrijf ik tijd boeken, ik lees veel, en bij muziek luister ik ook altijd naar de tekst. Ik krijg een kick van een mooie zin, een rake beschrijving of een sterke metafoor, vooral als het me lukt om er zelf een op papier te zetten. Mijn tweede passie is muziek. In mijn jeugd heb ik in bandjes gezeten en eigen nummers geschreven, zoals zoveel jongens op die leeftijd, maar dat is nooit wat geworden. In al mijn boeken speelt muziek een belangrijke rol. Verder ben ik van oorsprong geen Nederlander. Ik ben geboren in voormalig Joegoslavië, in Slovenië, en kwam op mijn elfde jaar hier naartoe. Ik heb nog steeds banden daar, heb er familie. Maar ik ben verder gewoon Nederlander. Hoewel... Toen in 1992 daar de oorlog uitbrak, voelde ik meteen een band, een sterk soort verbondenheid. Dan is het opeens ook mijn land dat aangevallen wordt. Ik ben er direct als journalist naartoe gegaan en heb verslag gedaan. Was ik verpleger geweest dan zou ik er ook als verpleger naar toe zijn gegaan. Ik heb destijds heel erg meegeleefd met wat in Joegoslavië gebeurde.

Hoe is het schrijven van boeken bij je ontstaan?
Ik heb toen ik begin twintig was wat verhalen en twee romans geschreven, maar dat was als ik erop terugkijk nogal belabberd allemaal. Daarna kwam een carrière, en een gezin. Later, toen mijn kinderen wat groter werden en er weer wat tijd vrijkwam, heb ik het schrijven weer opgepakt. Dat resulteerde in de semi-autobiografische romans Diepgevroren makrelen (2011) en De zevende zuster (2014). Ze kwamen uit bij een heel kleine uitgever en zijn vrij onopgemerkt gebleven, maar de mensen die het lazen waren zeer positief. Ik had niet meteen een idee voor een derde roman, en toen bedacht ik: laat ik eens een thriller proberen. Ter oriëntatie las ik een thriller van een bekende Nederlandse auteur, waar op de cover de kreet ‘Al 100.000 exemplaren verkocht’ stond. Toen ik dat boek had gelezen dacht ik, dat kan ik ook. En de rest is geschiedenis. 

Verlaten Farm

Op een dag barst de bom

Wat vertel jij een potentiële lezer over De blindganger om hem of haar te overreden het boek te kopen?
Het is meer dan een pageturner. Ik heb geprobeerd in het hoofd van de dader te kijken. Ik probeer de psychologie van de moordenaar zichtbaar te maken. Ik vind alleen de actie, de beschrijving van de moorden en de jacht op de dader, te mager. Ik vind het veel interessanter om te laten zien hoe de dader uiteindelijk tot zijn daad komt. Wat brengt hem ertoe, hoe ontstaat die drang en hoe verloopt het psychische proces? Als ik de verschillende reviews mag geloven is dat gelukt en krijgt de lezer een goede inkijk in de psyche van een psychopaat.

Hoe doe je dat, in het hoofd van een psychopaat kijken?
Dat is deels een kwestie van research, maar het komt vooral neer op je inleven in zo iemand. Daar ben je schrijver voor.
Voor een deel zijn de moorden in De blindganger terug te voeren op de gelatenheid van Walter, de hoofdpersoon. Ter voorbereiding van een reis las ik ooit een boek over de Thaise cultuur. Daar gebeurt het – meer dan in onze assertieve westerse cultuur – dat iemand jarenlang door zijn baas wordt gekleineerd en dat gelaten ondergaat. Tientallen jaren soms. Tot de woede en haat zover zijn opgebouwd dat de bom op een dag barst. Walter is ook zo iemand. Hij heeft niet de moed om van zich af te bijten of zich te verweren.
Om zijn daden geloofwaardig te maken beschrijf ik uitvoerig de pesterijen, vernederingen en mishandeling en vervolgens Walters ongelukkige leven. Tot een noodlottige toevalligheid hem teruggooit in dat verleden waardoor het lot van een aantal mensen wordt bezegeld.

Ben je zelf weleens slachtoffer geweest van pesten?
Het verhaal is voor 95% fictie en 5% eigen ervaring. Inderdaad ben ik in mijn jeugd gepest. Nooit in die extreme vorm zoals de hoofdpersoon in De blindganger, maar wel erg genoeg om te weten hoe naar het voelt.

Welke ultieme wens heb je nog voor wat betreft het schrijven?
Als mijn boeken zo zouden verkopen dat ik er een acceptabel inkomen door zou kunnen krijgen, dacht ik er niet lang over om fulltime schrijver te worden. Maar ik weet dat dit een illusie is.

Heb je nog een antwoord voor een vraag die nog niet is gesteld maar dat je wel gezegd wilt hebben?
Ja, inmiddels is De blindganger het eerste deel geworden van een trilogie. Met het vervolg ben ik inmiddels gestart, ook weer met Bianca en Joris als het recherche-duo. Met de beschikbare tijd die ik aan het schrijven kan besteden zal dat ook weer, net als bij De blindganger, 1 tot 1,5 jaar gaan duren.
Inmiddels is De blindganger op de longlist van De Gouden Strop terecht gekomen en op de longlist van de Hebban Thriller Debuutprijs.

De blindganger is ook te lezen in Kobo Plus.