Header interview filemon wesselink eddy en de reuze snottebel
Header interview filemon wesselink eddy en de reuze snottebel
Interview

Filemon Wesselink over Eddy en de reuzensnottebel: Mijn kinderen wilden graag weer iets smerigs lezen

Door: Naomi Kappe
16-11-2020

Niet alleen is Filemon Wesselink presentator, ook maakt hij kinderen aan het lachen met zijn kinderboeken. Eerder bracht hij, samen met zijn zus, het boek De spin die veel scheetjes laat uit. Zijn nieuwe boek gaat niet over scheetjes, maar over snot; van die vieze groene klodders. In Eddy en de reuzensnottebel volgen we Eddy die last heeft van zijn enorme snottebel. De gedachte achter dit boek? Dat vertelt Filemon tijdens ons gesprek.

Filemon Wesselink houdt ervan om verhaaltjes te vertellen voor het slapengaan. Zo creëert hij samen met zijn kinderen grappige en nieuwe verhalen. Zijn boek Eddy en de reuzensnottebel is mede door zijn kinderen bedacht, omdat zij wel weer zin hadden in een smerig verhaal. Ik mocht Filemon bellen over zijn nieuwe boek, zijn eigen favoriete kinderboek en het samenwerken in tijden van covid-19.

Waarom ben je naast jouw huidige werk als presentator, ook kinderboeken gaan schrijven?
“Wat ik vroeger altijd deed was mijn kinderen zelf verhaaltjes vertellen die ik echt ter plekke verzon. Toen dacht ik: ‘o ja, dat is best wel leuk om op papier te zetten’. Op een gegeven moment zat ik met de uitgever en vertelde ik over het verhaal van de spin die heel veel scheetjes laat en daar is het mee begonnen. De uitgever was erg enthousiast over het verhaal en ondertussen zijn we alweer toe aan de tiende druk, het is supergoed gegaan! Daarna heb ik nog een nieuw boek geschreven over een vader die op alles ja zegt tegen zijn kinderen. Dat vond ik een heel leuk idee, maar heeft het helaas niet goed verkocht. En nu gaat het over snot… Mijn zoontje zei: ik wil een boek over snottebellen. Dus ik zei oké dan ga ik dat maken.”

Wat zijn dan verhalen die je aan je kinderen vertelt?
“Ja, dat kan echt van alles zijn. Maar het spelletje gaat zo dat ik altijd de ingrediënten vraag en die moeten zij dan benoemen. Dan gaat het om drie ingrediënten, dat kan bijvoorbeeld een leeuw zijn, poep en ook snoepjes. Dat soort dingen en daar verzin ik dan een verhaal omheen.”

Wat is jouw eigen favoriete kinderboek?
“Dat was eigenlijk gewoon de Kameleon, die verslond ik vroeger.”

Dat zijn heel veel boeken, dus gegarandeerd leesplezier.
“Die boeken vond ik echt fantastisch om te lezen. Mijn kinderen vinden fantasieboeken ook wel leuk, maar daar vond ik als kind geen reet aan. Ik moest wel het gevoel hebben dat het ook echt gebeurd kon zijn.”

Waar gaat jouw boek Eddy en de reuzensnottebel over?
“Over Eddy, haha. Eddy heeft een snottebel die constant groter wordt. Dat vindt iedereen natuurlijk heel vervelend en vooral zijn moeder. In het begin is de snottebel nog een kleintje die je zo naar binnen kunt snuiven, maar op een gegeven moment vindt Eddy het zelf ook vervelend worden. Ik vond het trouwens vroeger zo goor als kinderen dat hadden. Zijn snottebel blijft maar groeien, waardoor Eddy door iedereen raar wordt aangekeken. Na verloop van tijd vinden mensen het wel interessant en willen ze er ook mee op de foto. Hoe het precies komt dat Eddy zo’n grote snottebel heeft dat weten ze eigenlijk niet. Maar Eddy wil er gewoon vanaf, want hij voelt zich een mislukkeling. Een kind wil gewoon zijn en niet door iedereen vies aangekeken worden. Totdat hij zijn snot op een heldhaftige manier weet in te zetten. Maar ik moet natuurlijk niet het hele plot verklappen. Daarnaast zijn er ook leuke tekeningen bij gemaakt door Richard Verschraagen.”

Ja, het zijn echt mooie illustraties!
“Het is best wel lastig om zoiets uit te zoeken, maar bij dit had ik meteen dat het klopte. Het was precies zoals ik het in mijn hoofd had.”

De vorige boeken (zoals De spin die veel scheetjes laat) heb je met jouw zusje gemaakt en nu dus een boek samen met illustrator Richard Verschraagen. Waarom ben je met iemand anders gaan samenwerken?
“Mijn zusje had op dat moment veel andere projecten en de vorige boeken hadden haar veel werk gekost. Dat niet alleen, zij vond het ook veel makkelijker om een spinnetje te tekenen dan mensen en daarom besloten we iemand anders de tekeningen te laten maken.”

En hoe verloopt zo’n samenwerking met Richard in de tijd van covid-19?
“Eigenlijk heel bizar. Maar ik ben ook iemand, en dat is een hele bewuste keuze, die de vrijheid geeft aan een illustrator. Ik hou er helemaal niet van om mensen te wijzen op hoe iets moet gebeuren. Hij bemoeit zich niet met mijn tekst en ik bemoei mij niet met zijn tekeningen. Dat vind ik ook het leukste samenwerken, want dan geef je hem ook het gevoel dat hij creatief kan zijn. Na een tijdje werd het zelfs een beetje saai, dan zei ik alleen maar: ‘Oh, maar dat is ook geweldig’ en ‘Wat leuk!’.”

Hoe kom je eigenlijk op zo’n verhaal van Eddy?
“Volgens mij hebben mijn kinderen dat weer bedacht. Die vonden iets over snottebellen gewoon heel leuk. Ze vonden het boek van Papa zegt ja ook leuk, maar ze wilden ook weer graag over iets smerigs lezen.”

Hoe ga je te werk, nadat je het verhaal in je hoofd hebt?
“Dat gaat eigenlijk heel snel. Ik heb op de kunstacademie gezeten en wat dan altijd het lastige was, was het witte doek. Dat is ook zo met schrijven. Je bedenkt eerst antwoorden op vragen als waar gaat het nieuwe boek over, wat is het plot, waar loopt het naartoe en wat vertel je. Het helpt mij om daar over na te denken tijdens een douche of een wandeling. Dan heb ik het daarna zo opgeschreven. Het is ook niet superveel tekst zo’n kinderboek. Je kan het binnen een uur geschreven hebben, maar dan pas begint het bijschaven en herschrijven.”

Zit er nog een boodschap achter het verhaal van Eddy?
“Het klinkt gelijk heel pathetisch, maar ik ben dus gediagnostiseerd met autisme en ik heb ook bepaalde dingen oftewel handicaps gehad en zo zou je die snottebel ook kunnen zien. Ik heb wel altijd mijn slechte kant omarmt en die weer op een goede manier ingezet en daar veel gebruik van gemaakt. En daar gaat dit boek natuurlijk ook een beetje over.”

Wat vonden je kinderen van het boek?
“Mijn dochter heeft het laatst gelijk doorgelezen en die zei net als bij het eerste boek: ‘Ik heb toch de basis bedacht, dus wat kan ik ervoor vangen.’ Die denkt meteen dat ze er geld uit kan halen.”

En hoeveel krijgt ze dan?
“Ik heb meteen uitgelegd dat ik ook haar hobby’s en kleding betaal en dat snapte ze wel, haha.”

Heb je ook weleens de behoefte gehad om een dik kinderboek te schrijven met veel verhalen?
“Daar ben ik al eens aan begonnen, maar ik heb het nooit doorgezet. Blijkbaar ben ik er dan nog niet helemaal aan toe. Misschien komt dat nog wel. Ik heb wel al een aantal onderwerpen, dus wie weet in de toekomst.”

Je hebt het nu al over scheten en snottebellen gehad. Wat is het volgende onderwerp dat we kunnen verwachten?
“Nou dat autisme toch heel groots is en er heel veel over gesproken wordt, dus zat ik erover te denken om daar iets mee te doen.”

© Foto van Michel Schnater

Foto fb naomi kappe
Naomi Kappe