Jamie li 2
Jamie li 2
Interview

Jamie Li over No Filter: "Als ik alle tijd van de wereld zou hebben, dan zou ik alleen maar schrijven"

Sexy. But tired. But sexy is een boek dat niemand ontgaan is. Veel besproken met veel verschillende meningen erover. Jamie Li maakte dat allemaal niet uit; kritiek kreeg ze toch wel. En zo kwam ze met No Filter, haar tweede boek. Een boek over de worstelingen van een jonge moeder. Maar ook over karma te vriend houden en hechte vriendschappen. No Filter is misschien niet voor iedereen weggelegd, maar het is zeker eerlijk

Je vorige boek Sexy. But tired. But sexy. kwam nogal in opspraak. Vond je het spannend om opnieuw een boek uit te geven?

“Nee, eigenlijk niet. Ik had al zoveel kritiek over mij heen gekregen, daardoor durfde ik juist nog meer te zeggen. Ik weet wel dat ik de lancering spannend vond, die dag zelf. Maar een tweede boek schrijven ging juist wat makkelijker. Ik had het gevoel dat als ik het al een keer gedaan had, ik het ook nog een keer zou kunnen.”

Het zijn twee compleet verschillende boeken, naar mijn mening. Wat inspireerde jou tot het opschrijven van die ‘rauwe gedachten’, zoals jij ze noemt?
“Ik ben van mezelf een open persoon, maar ik kan met tekst sneller tot de kern komen dan wanneer ik praat. Het zijn stuk voor stuk onderwerpen waar ik iets over wilde zeggen. Om sommige situaties bespreekbaar te maken, probeerde ik er stroef over te praten in een vlog. Die beelden haalden alleen nooit de final cut. Toen heb ik een lijstje bijgehouden met onderwerpen waar ik over zou willen schrijven. Dat werd al snel behoorlijk lang. Zodoende.”

Waarom koos je ervoor deze verhalen te bundelen in een boek, en niet bijvoorbeeld voor een online publicatie zoals op jouw blog?
“Ik wilde wel dat het één pakket zou zijn, met een rode draad: verhalen zonder filter.” Ik vind een boek zelf ook gewoon heel tof om te maken. Misschien omdat het heel tastbaar is.”

Je schrijft onder andere veel over je onzekerheden. Was dit schrijfproces een vorm van therapie voor jou?
“Ja! Als je het opschrijft, dan voelt het alsof het ook weg is. Ik wil me niet meer onzeker voelen, en dus heb ik daar ondertussen een behoorlijk goede radar voor gevonden. Ik ga het uit de weg. Ik heb minder last van al die onzekerheden dan toen. Al komt het natuurlijk soms terug.”

Wat is de kracht van jouw boeken?
“Ik heb geen idee. Ik ben de schrijver. Ik vind het moeilijk om over mezelf te zeggen dat ik een bepaalde kracht heb. Maar ik heb nu twee boeken geschreven en ik denk dat ze allebei een schrijfstijl hebben die wel echt typerend is voor mij. Het zijn hele persoonlijke, kwetsbare boeken. Ik merk dat dat mensen daardoor ook meteen heel open terug zijn. Wat je geeft krijg je terug.”

Je zegt dat je heel open bent over onzekerheden, over verdriet, over seks. Hoe was het voor jou om dat op te schrijven?
“Dat gaat mij makkelijk af. Sommige verhalen werd ik ook emotioneel van. Dat voelt raar, omdat je het zelf hebt meegemaakt en je het zelf schrijft. Maar dan ga je terug naar een bepaald moment. Neem bijvoorbeeld het verhaal over de politiepet. Dit verhaal was ik met tranen aan het tikken.”

Waar trek jij die grens? Wat schrijf je wel op, wat niet?
“Ik schrijf altijd vanuit mezelf. Ik ga geen mensen zwart maken. Daar moest ik op letten toen ik het had over influencers in het verhaal ‘De 300k Club’. Als het gaat om een expliciet verhaal, zoals het hoofdstuk over Aaron, dan vraag ik aan mijn vriend of hij er oké mee is dat ik het opschrijf. Als hij dat echt niet zou zijn dan trek ik daar ook een grens. Als het over mijn relatie met iemand gaat, zoals in het verhaal over de relatie met mijn moeder, dan laat ik het haar eerst lezen ter goedkeuring.”

Je hebt nu twee non-fictieboeken geschreven. Zou je een ander genre willen proberen?
“Dat lijkt me absoluut leuk om een keer te doen, maar ik heb geen idee of ik dat wel zou kunnen. Mijn huidige boeken zijn gebaseerd op waargebeurde verhalen en persoonlijke situaties. Ik heb het idee dat je voor een roman rijke fantasie moet hebben. Ik vraag me af of ik die heb. Het lijkt me ook interessant om eens een grote interviewreeks te publiceren, of een autobiografie van een inspirerend persoon. Of een kinderboek! Als ik alle tijd van de wereld zou hebben, dan zou ik alleen maar schrijven.”

Lees je zelf veel?
“Niet zo heel veel nee. Ik koop wel veel boeken, maar ik leg ze ook vaak al gauw weg. Het weet me dan toch niet genoeg te boeien, ik raak zelf snel afgeleid. Ik houd wel van zelfhulpboeken, al wil ik ze zo eigenlijk niet noemen. Ik zie het als zelfontplooiingsboeken.”

Je schrijft dat je heel graag een televisiecarrière zou willen beginnen. Wat trekt jou daarin aan?
“Ik vind het fantastisch om bewegend beeld te maken, zodat je meteen de echtheid ervan ziet. Snap je wat ik bedoel? Met bewegend beeld is iets wat het is. Ik merk zelf dat ik daar ook graag naar kijk. Ik geniet bovendien enorm van voor de camera staan.”

Fotocredit: Feriet Tunc