Interview man man man het boek v2
Interview man man man het boek v2
Interview

Man man man; ze zijn de pioniers uit de toekomst, maar met een handreiking naar het verleden

27-10-2020

Je kunt er niet meer om heen: de mannen van man man man, de podcast zijn een groot succes. Na vijf seizoenen van hun podcast, twee biertjes op de markt en een theatertour is het nu tijd voor Man man man, het boek. Maar wat moeten drie mannen met een boek als ze juist bekend zijn vanwege zo’n vernieuwd medium?

Nou ja, Bas noemt hun dus de pioniers uit de toekomst, maar met een handreiking naar het verleden. Domien vroeg hem dat nog eens te herhalen, want dit is toch een soort tegeltjes wijsheid?! En zo kon ik deze quote nog even goed opschrijven, want hier hebben we meteen de kop van het interview te pakken! Maar Domien dacht eerder vandaag ook over die vraag na: “Ik vond het zo grappig dat ik zo trots ben op dit boek. Dat ik er zo blij mee ben. Want het is gewoon echt een oud medium. Maar het is gaaf dat er iemand is die zoveel vertrouwen in ons heeft. En het idee dat mensen door weer en wind naar de winkel gaan om dit boek te kopen vind ik magisch.”

De rol van auteur spelen

Op de vraag hoe het voelt om nu auteur te zijn, reageren ze lekker bescheiden. “Auteur, ik vind zeker niet dat ik mijzelf zo mag noemen”, trapt Bas af. “Ik vind het ook doodeng dat het boek er komt. Straks vindt iedereen het stom.” En dat terwijl je zou denken dat de mannen het niet meer eng vinden, omdat vaak genoeg iets de buitenwereld in brengen. Maar voor hen is dat niet hetzelfde. “Het is veel enger dan de podcast maken. Want dan zit je ook gewoon comfortabel met z’n drieën aan een tafel”, legt hij verder uit. De andere twee delen ook zeker dit sentiment. Chris vindt het wel een mooie titel, maar het is vooral voor mensen die echt kunnen schrijven, zegt ‘ie. “Ik heb gewoon een stukje geschreven, en dat is het wel. Praten kunnen we wel, want we hebben met z’n drieën ook een goede chemie. Maar nu hebben we de delen van het boek afzonderlijk geschreven. En natuurlijk probeer je de dynamiek op te zoeken.” Bas zegt nog dat hij het heel kwetsbaar vindt. “We hebben iets opgeschreven, maar je kan het niet met Mulisch vergelijken.” Domien noemt het vooral “acteren een auteur te zijn”.

Zwemmen of verzuipen

Want het begon allemaal bij een uitgeverij die contact opnam met de makers van de podcast. De vraag was of ze een boek wilde maken. Het antwoord was ja, maar toch duurde het twee jaar voordat het exemplaar in de boekhandels ligt. “We zijn als een paar nono’s de boekenwereld in gerold”, start Chris meteen. “We zijn inderdaad benaderd door een leuke uitgeverij, maar er kwam verder ook niet echt iets concreets. Ondertussen zijn we benaderd door anderen en ook met hen in gesprek gegaan.” Uiteindelijk hebben ze eentje gevonden met wie het klikte. Maar het vinden van een invalshoek bleek lastiger dan gedacht. En zo ging dan ook het eerste idee overboord. Want de jongens kregen volledig carte blanche tijdens het schrijven. Of zoals Domien lachend zegt: “Ja, ze hebben ons wel in het diepe geflikkerd. Natuurlijk hebben ze ons af en toe handvatten gegeven, maar niemand zei ‘schrijf dit maar’, het idee is van ons.”

Drie mannen, drie visies

En wat is dat idee dan eigenlijk? Nou, net als in de podcast: het vertellen over hoe mannelijk ze al dan wel of niet zijn. Of zoals Chris zegt: “We proberen niet te struikelen over het levenspad van de moderne man en behandelen daarin verschillende thema’s.” En ook zoals Bas zegt: “We geven drie visies op de wereld. Onze eigen visie op de wereld.” Maar ze geven niet op elk thema hun visie. Zo schrijft Chris niets over trouwen, en Domien gek genoeg ook niets over zijn auto. Hoewel die vaak genoeg in de podcast in aangehaald. Maar ook juist daarom, zegt hij.

Waar is de deadline?

In de podcast zeiken ze elkaar vaak – vriendschappelijk – af, maar tijdens dit gesprek zijn ze hartstikke lief voor elkaar. Want op de vraag wie de leider en de verzaker is – zoals die er vaak zijn bij groepsprojecten – noemen Domien en Chris Bas meteen als leider. “Nee, niet mee eens. Ik vind het heel lief dat ze het zeggen, dat wel”, roept Bas meteen. De woorden worden teruggenomen en veranderd in ‘het meeste initiatief’. Zo hebben we dus de zijprojecten, zoals de theatertour, te danken aan Bas. Een verzaker is er zeker niet. “Je naait dan eigenlijk ook de rest van de groep”, zegt Domien. Maar Chris vond het wel grappig dat hij erachter kwam niets geleerd te hebben tijdens de middelbare school. “Als ik een deadline heb op woensdag, schrijf ik opeens vier verhalen op woensdag. Maar die twee maanden ervoor doe ik niets.”

Met de billen bloot

Als iemand de podcast luistert vraagt ‘ie zich steevast af: waarom zijn jullie in hemelsnaam zo eerlijk?! Want ze vertellen werkelijk alles en dat gebeurt in het boek ook. Van onzekerheden tot Domien’s huwelijksaanzoek, en van Chris’ moeder die een playboy kocht toen hij acht jaar oud was tot de eerste keer masturberen. Denken ze dan nooit: had ik dat maar niet gezegd? Nee, zelden. “Nee, ja. En dan staat er dat ik mij een keer heb afgetrokken? Dat doet toch iedereen, als je een piemel hebt tenminste? En het kan ook niet uit de context getrokken worden in het boek”, brengt Domien stellig uit. “Pun intended.” Chris vraagt zich daarentegen wel eens af of hij al zijn “waardigheid over de schutting moet flikkeren voor de podcast”, maar ze zijn het alle drie eens dat de podcast en het boek alleen werkt als ze volledig met de billen bloot gaan. Maar zowel in de podcast als in het boek wordt er niet geschrapt. Domien, die de edits maakt, stuurt het wel altijd naar de jongens voordat het online komt. “Maar het gebeurt niet vaak dat er iets uitgehaald moet worden. Het is een gesprek en als je dingen schrapt dan verlies je de dynamiek. Zoals dat Bas begon over dat zijn zak langer is dan zijn pik. Dat glipt er dan uit. Dat past bij de podcast.” Voor de mensen die niet weten waar dit over gaat, luister naar de podcast seizoen 5 aflevering 2 over ouder worden. Het verklaart een hoop.

Later als je dood bent

Nou ja, niets geschrapt. Er is een gedeelte dat de definitieve versie van het script niet gehaald heeft. Ze schreven namelijk een grafrede voor elkaar. Bas voor Chris en Domien, Chris voor Bas en Domien, en Domien voor Chris en Bas. “We vonden het wel grappig om voor elkaar een grafrede te schrijven. Maar het was ook best wel morbide. Je schrijft over de uitvaart van twee goede vrienden. Dat is toch wel gek”, benoemt Domien. Maar zowel Bas als Chris vonden het stuk van Domien het mooiste, omdat hij vertelde wat hij voor de jongens voelde. “Dat raakte mij ook echt”, vertelt Bas. “Dat was rauw en puur. Maar het sloeg verder nergens op. Je mocht ook zelf bedenken waar ze aan overleden waren. Zo at bij mij Chris Domien op en werd daar ziek van en ging zelf ook dood. Oh en Chris schreef vooral over hoe fantastisch en slim Chris zelf is.” Ondertussen zit Chris enorm tevreden te lachen. Toch vond Domien het wel mooi om te schrijven, maar de jongens willen zeker niet “raken om het raken”. Maar misschien kunnen we het ooit nog ergens lezen, een soort deleted scenes. Daar zijn ze nog niet over uit.

Man man man, het imperium

En is met het boek de grootte van het imperium van man man man bereikt? Nee, zeker niet. “Mag ik het al vertellen?”, vraagt Chris twijfelachtig aan z’n vrienden. Ja, het mag. En zo weten we al dat er meer merch komt. Zo kun je je binnenkort gaan hullen in een hoodie van de mannen met een canvastas aan de arm. Maar ze zijn nog zeker bezig met meer zijprojecten, maar hoe snel dat komt “hangt af van hoeveel initiatief Bas neemt”, zeggen de twee andere jongens lachend. Oh, en Chris roept nog dat hij een speelfilm of musical wel leuk zou vinden. Hij speelt dan wel zichzelf, “of James Cordon speelt Chris”, zegt Domien.

Het perfecte cadeau

Het klinkt overigens niet alsof ze verwachten dat het boek als een zoet broodje over de toonbank gaat, want Domien kruist meermaals zijn vingers en roept dat hij hoopt dat het boek verkoopt. “Ze hoeven het niet eens te lezen, als het maar gekocht wordt. Dat is al fijn!”, lacht Bas. Tips over wat je met het boek kunt doen hebben ze zeker wel, want zo kun je hem twee keer voor iemand kopen: met Sinterklaas en Kerst. “Doe er wel even een ander inpakpapier om”, zegt Domien. En volgens Bas kun je er een prima bijzettafel van maken, mits je er 50 koopt. Had ‘ie even uitgerekend.

Man man mannelijk?

Maar zijn Bas, Chris en Domien er al achter hoe mannelijk ze zijn? “Meeeeeega mannelijk”, komt er ietwat ironisch uit de mond van Domien. “Maar ik heb vandaag al twee klusjes gedaan!”, onderbreekt Bas hem met gepaste trots. Zo is eindelijk het licht in de badkamer en de deurbel gemaakt. “Ik heb ook geklust!”, kondigt Chris aan! “Ik heb een placemat op de muur gespijkerd.” Zowel de spijker als placemat liggen op de grond inmiddels. “Maar wat is ook de definitie van een man? Is het de houthakkende kerel? Nee, dat zijn wij niet. We zijn wel mannelijk in onze eigen bekrompen leventjes.” Zo legt Domien hun visie op mannelijkheid uit. “Mannelijkheid is ook eerlijk zijn. En dat zijn we.” De andere twee vrienden knikken instemmend.

© Foto van Nanette Schaar