Interview

Interview Patricia Snel: "Het gaat over de kwetsbaarheid van de vrouw."

Door: Cees
30-03-2018
Nieuwe Header Expat Exit

De in Gouda opgegroeide en nu in Amsterdam woonachtige auteur Patricia Snel heeft voor haar boeken al menige reis ondernomen. Na afronding van haar studie Italiaanse taal- en letterkunde en kunstgeschiedenis in Leiden, was het voor haar nog niet helemaal duidelijk hoe het leven er verder uit zou gaan zien. In een bijzonder open en interessant gesprek dat Cees van Rhienen in De Plantage in Amsterdam met haar had, vertelt ze over de realisatie van haar laatste boek Expat exit, er wordt even terug in het verleden gekeken en natuurlijk naar de plannen voor de toekomst.  

Patricia Snel

Patricia, als ik je biografie lees, krijg ik een beeld van een dynamische vrouw die plotseling kan besluiten naar het buitenland te reizen.

Nou, plotseling, Cees. Er zit overal wel een plan achter, hoor. Ik heb bijna zes jaar in het buitenland gewoond, waarvan ruim drieënhalf jaar in Singapore en twee jaar in Caribisch gebied. De couleur locale, de avonturen die ik beleef of verhalen die ik hoor neem ik mee tijdens het schrijven. Het zijn bronnen waaruit ik kan putten. Bijvoorbeeld hoe in de Cariben de onderwereld er nauw verweven is met de bovenwereld. Spookhotels waar criminelen hun geld witwasssen. Die schimmige wereld heb ik gebruikt in Expat exit: Sigaar rokende Colombianen, bewakers van zo’n hotel, die later weer iemand hadden ‘opgeknapt’ die een roofoverval had gepleegd in dat luxe ‘spookhotel’. En ja, op het moment dat ik een verhaal in mijn hoofd heb en het is nodig om onderzoek te doen dan pak ik inderdaad het vliegtuig zoals ik met De jacht gedaan heb en ik naar Congo ben gereisd om onderzoek te doen naar ivoorhandel. Of ik dompel mij onder in de wiethandel om te begrijpen hoe die business in elkaar steekt.

Waarom een vrouw als hoofdpersoon in Expat exit, is dat een bewuste of toevallige keuze?

Dat is een bewuste keuze. Het gaat over de kwetsbaarheid van de vrouw. De expatwereld is nog steeds een vrij traditionele wereld. Meestal geeft de vrouw haar baan op voor de internationale carrière van haar man. Ze besluiten samen dat de vrouw voor de kinderen gaat zorgen. Behalve werk en huis, laat je ook je familie en vrienden achter. Het is een beetje ‘Ik vertrek’-achtig. Het avontuur lonkt. Dat het vaak misgaat, expathuwelijken op de klippen lopen, maakt je als vrouw in het buitenland extra kwetsbaar. Ik ben zelf gescheiden in Singapore, en heb me nog nooit zo afhankelijk en verloren gevoeld. Hoe probeer je je leven weer op de rails te krijgen? Hoe zorg je dat je controle over je bankzaken krijgt, terwijl die in handen ligt van je man, omdat hij degene is die de bankrekening beheert, omdat deze in het buitenland alleen op zijn naam geopend kan worden? Die emotie en pijn en angst heb ik ook verwerkt in Expat exit.

En wat als er kinderen bij betrokken zijn? En hier kom ik opnieuw bij mijn verhaal terug. De actualiteit in Expat exit is dat veel expatvrouwen ‘gevangen’ zitten in het buitenland met hun kind(eren), omdat de ex-partners geen toestemming verlenen om terug te keren naar het geboorteland om weer een nieuw leven op te bouwen na een scheiding. Dat wordt dan als kinderontvoering gezien. Allemaal heel bruikbaar materiaal voor fictie, dat bestaat bij gratie van de problemen en ellende waarin je je personages stort.

Je hebt zelf geen kinderen maar je beschrijft wel de gevoelens van bijvoorbeeld Sam. Heb je je daar toch goed kunnen inleven?

In Expat exit heb ik drie vertelperspectieven: Sam van bijna twaalf, een crimineel die in de cocaïnehandel zit en geld witwast (Curaçao is dé doorvoerhaven van drugs naar o.a. Nederland) en de moeder van Sam, Elisa. Als schrijver observeer en verwonder je je voortdurend. Wat doet dat met een kind, een scheiding, wanneer je ouders er een puinhoop van maken en alleen maar met zichzelf bezig zijn? Kinderen voelen en zien zoveel meer dan volwassenen denken. Verder vrees ik dat ik mijzelf zo goed kan inleven in het jongetje omdat ik vroeger ook niet serieus werd genomen. Die pijn en verontwaardiging heb ik gebruikt. Bij AmboIAnthos zaten al een paar dames bij scenes van Sam met tranen in hun ogen of een brok in hun keel, dus het werkt wel.

De eerste helft van het verhaal lijkt meer op een roman dan een thriller. Heb ik iets gemist door dat te stellen?

Nee, ik ben juist heel blij dat je dat opmerkt. Met Expat exit wilde ik een thriller schrijven die begint vanuit een normale situatie, des te erger als het misgaat. Wat er in Expat exit gebeurt kan iedereen overkomen, elke vrouw of man. Het persoonlijk drama wint, de tragiek, ook al speelt vanaf de eerste pagina’s de Curaçaose onderwereld een grote rol. De spanning zit al op de eerste bladzijde, wanneer de protagonist Elisa boos langs het strand hardloopt. Je zit er meteen in, maar niet omdat er een moord is gepleegd of fysiek geweld. Haar gemoedstoestand weerspiegelt zich in de manier hoe zij haar voeten in het zand zet, strandkrabbetjes wegsnellen en dan baf, valt ze van de ene ellendige situatie in de andere en krijgt ze ook nog eens de Curaçaose onderwereld achter zich aan.

Naast die spanning roept dit verhaal meer emoties op, denk ik, dan mijn andere boeken. Hoe gaat de expatgemeenschap reageren op het bootongeluk waar zij voor verantwoordelijk wordt gehouden? Hoe redt Elisa zich hieruit? Hoe is het voor haar zoon Sam? En lukt het haar om de criminele wereld van zich af te schudden? Het blijft een thriller natuurlijk.

Het Nederlandse idee wordt uitgewerkt en in een decor van Curaçao ingekleurd. Wat is de gedachte daarbij geweest?

Het idee is van twee jaar terug, toen ik net terug was uit het Caribische gebied. Het is de couleur locale die ik belangrijk vind. Dat ik de lezer kan meenemen naar die verre oorden die ik zo goed ken. Naar Azië, naar Patagonië, Congo, de Boliviaanse zoutvlaktes, de Peruaanse jungle of Jamaica of Cuba. Het is toch mooi om hen de geuren en kleuren, beelden en geluiden en gebruiken mee te geven? Toen ik het idee verder uitwerkte wist ik al dat het zich in Curaçao ging afspelen. Een bootongeluk in Nederland zette de rest van het verhaal in gang.

Hoe is het schrijven bij je ontstaan?

Heel lang wist ik niet wat ik wilde worden. Ik heb Italiaans gestudeerd, dus ik had al iets met literatuur. Als kind schreef ik in dagboeken, maakte vogelboekjes met tekstjes erbij en tijdens mijn studie begon ik zomaar aantekeningen te maken van gedachten of gebeurtenissen en hield ik citatenboekjes bij. Niet met het idee dat ik schrijver wilde worden. Uiteindelijk begon dat pas met het bijhouden van een logboek tijdens een reis van zes maanden in een jeep in Zuid-Amerika. Elke dag las ik mijn schrijfsels voor aan mijn toenmalige geliefde. Brieven en mailtjes naar familie en vrienden leken steeds meer op korte verhalen van onze avonturen. Toen werd me geadviseerd om daar echt iets mee te gaan doen. En op een stormachtige oktoberdag, ergens op een boerderij in Drenthe, ben ik begonnen aan wat toen mijn debuut is geworden. Ik beleef ook zoveel plezier aan het schrijven.

Patricia

Je woont nu in Amsterdam op een woonboot. Impliceert dat iets?

Jazeker, toen ik uit het buitenland terugkwam heb ik deze woonboot gekocht. Zij symboliseert een veilige plek, innerlijke kracht en ook de vrijheid die ik nastreef en belangrijk vind. De Gratia Deo is een prachtige stalen binnenvaartschip uit 1926 waar het heerlijk toeven en schrijven is. Ik ben echt verliefd op dat schuitje. Een schip met een verhaal. Voor het eerst in mijn leven bezit ik een eigen ‘huis’. Het maakt me heel gelukkig. Het geeft rust, na jarenlang uit een koffer te hebben geleefd.

Wat kan lezend Nederland op korte termijn nog verwachten aan boeken?

Ik heb al een idee voor een zevende thriller, daar denk ik nog verder over na. Ook wil ik zeker nog een roman schrijven waar ik al een plan voor heb. Verder heb ik in de periode dat ik in Singapore woonde, met een vriendinnetje een tv-serie bedacht. Er is belangstelling voor dus die gaan we weer oppakken en een pilot voor schrijven, in het Engels. Dus met een internationale setting, hoewel het ook in Nederland kan plaatsvinden. Verder heb ik het plan om lezingen te gaan houden en schrijftrainingen te gaan geven. Daarnaast een beetje klooien aan mijn bootje en kijken of ik nog even op vakantie kan. Maar eerst maar eens genieten van de reacties op Expat exit.

Conclusie 

Ik vind dat je mij met zinnige en mooie antwoorden naar Tilburg terugstuurt Patricia. Ik dank je voor je openheid en oprechte antwoorden waardoor de mens achter de naam en schrijver Patricia Snel meer vorm heeft gekregen. Alle goeds voor de toekomst en veel succes met alles wat je doet en nog gaat doen. Het eerste wat nu staat te gebeuren is het verschijnen van Expat exit, je nieuwe thriller. Patricia Snel, een interessante en sterke vrouw en zeker niet standaard!

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.

Cees Cees