Header baantjer
Interview

Peter Römer: "Baantjer was mijn eerste grote succes"

8-5-2019

De nieuwe Baantjer-film trekt volle zalen. De jonge De Cock wordt door Waldemar Torenstra gespeeld. Zijn partner wordt vertolkt door Tygo Gernandt. Samen moeten ze proberen een aanslag tijdens de kroning van prinses Beatrix te voorkomen. Peter Römer en zijn zoon Thijs zorgden er samen voor dat Baantjer te zien was in de bioscoop. Peter vervolgde de populaire ‘De Cock’-reeks, waarvan meer dan zeven miljoen exemplaren werden verkocht. Hij schrijft geheel in de geest van Appie Baantjer, maar met eigen pen. In september dit jaar verschijnt het 85ste deel van de serie, die Römer samen met zijn vrouw schreef. Een waar Baantjer jaar. Dankzij Peter. En daarmee een waar Peter Römer jaar.

Samen met jouw vrouw Annet schreef je inmiddels twee boeken. Hoe is dit samen schrijven ontstaan?
“De kinderen waren het huis uit. We zouden drie maanden weggaan, maar dat werden uiteindelijk krap zes weken omdat we het eigenlijk veel te druk hadden met ons werk. Op voorhand zei ik dat ik niet al die tijd op mijn kont ga liggen. Dat kan ik gewoon niet. “Wij gaan een boek schrijven”, zei ik tegen haar. Ons eerste boek heeft het best aardig gedaan. Het tweede boek, een beter boek dan het eerste, doet het vooralsnog minder goed. Het is tegenwoordig zo lastig om aandacht te krijgen en op te vallen in het een enorm aanbod.”

Zou er minder vertaalde literatuur moeten verschijnen om onze eigen auteurs een betere kans te geven?
“Ik kan niet zo goed tegen quota, maar boekhandelaren zouden bijvoorbeeld wel een aparte tafel voor Nederlandse misdaadauteurs kunnen inrichten. Net zoals je een tafel hebt voor literatuur, sportboeken. We hadden ons boek beter onder de naam Peter Höck kunnen schrijven, de vraag naar Scandinavische thrillers is enorm. Weet je, het gaat om bewustwording: ik heb twintig jaar lang drama geproduceerd. Baantjer was mijn eerste grote succes. Het was begin jaren ’90, de commerciële televisie kwam op, maar de Nederlandse series stonden in geen verhouding tot Engelstalig drama of Amerikaanse series. Medisch Centrum West, Dagboek van een Herdershond… het waren de uitzonderingen. Het succes van Baantjer toonde aan dat een dergelijke formule werkte om de kijker vast te houden. Toen ging de Publieke Omroep ook series produceren. De kwaliteit is door de jaren heen enorm toegenomen. Er wordt beter gespeeld, beter gefilmd. En nu is het zo dat onze eigen series beter worden bekeken dan die uit het buitenland. Er is een ommekeer geweest in hoe men onze eigen series is gaan beoordelen. Dat moet bij boeken ook kunnen. Daar moet iedereen dan aan meehelpen, de auteurs, de uitgevers en de boekhandelaren. Maar in mijn korte periode als misdaadschrijver heb ik gemerkt dat de televisiewereld vele malen innovatiever is dan de boekenwereld. Het is een lieve en vriendelijke wereld hoor, ik vind het vele malen prettiger dan de televisiewereld.”

En het pretentieuze karakter van de boekenwereld?
“Daar lach ik om.”

En in de televisiewereld?
“Dat is verschrikkelijk. Al praat ik nu uit mijn verleden, toen ik producent was bij Endemol. Ik weet niet hoe het nu is. Het dedain van de Publieke Omroep ten opzichte van de commerciële omroep was enorm. Je hebt beggars and choosers. Het was de reden waarom ik die wereld op een gegeven moment heb verlaten. Degenen die bepalen – de choosers – hadden naar mijn gevoel steeds minder verstand van de inhoud. Ze kijken alleen maar naar de cijfers. Ze begrijpen het niet. Steeds vaker zat ik tegenover mensen, zowel bij de publieke als bij de commerciële zenders, waarvan ik dacht: met jou wil ik helemaal geen gesprek voeren. Je mag dan wel bepalen, maar je mag mijn schoenen nog niet poetsen.”

"Steeds vaker zat ik tegenover mensen, zowel bij de publieke als bij de commerciële zenders, waarvan ik dacht: met jou wil ik helemaal geen gesprek voeren. Je mag dan wel bepalen, maar je mag mijn schoenen nog niet poetsen"

Dat gebeurt in de boekenwereld ook?
“Toen ze begonnen met het ontwikkelen van algoritmes, om te bepalen hoe je een bestseller kunt maken, dacht ik: het wordt tijd om op te stappen. Maar dat doe ik niet. Het dedain ten opzichte van elkaar, van verschillende genres, is iets van alle tijden. Connie Palmen moet vooral lekker haar eigen ding doen. Zij vindt het thriller genre helemaal niks, het interesseert me geen bal.”

Saskia Noort zei een keer dat ze nog niet eens de helft verkoopt zoals ze dat tijdens de hoogtijdagen deed. Geldt dat voor de Baantjer-boeken ook?
“De aantallen die Appie Baantjer verkocht, daar kom ik ook niet aan. Dat was een andere tijd. Maar in de tegenwoordige tijd verkopen de Baantjer-boeken, die twee keer per jaar verschijnen, nog altijd heel goed. Ze staan gemiddeld vijf, zes, zeven weken in de CPNB top zestig, dus dan weet je ongeveer wat je verkoopt.”

Wie zijn de lezers van Baantjer?
“Het grappige is dat je zou denken dat het allemaal oude mensen zijn, maar het wordt ook veel door jongeren gelezen. Van 16 tot 85. En die van 85 hebben ze allemaal op een rij in de kast staan. Het zijn geweldige instapmodelletjes voor wanneer je niet van lezen houdt of het moeilijk vindt. Het is goed geschreven en toch behapbaar. En jongeren willen graag een boek vasthouden, juist omdat ze de hele dag met schermpjes in hun handen zitten. Het zijn geen Proust lezers, maar wat maakt dat uit. Lees.”

Voel je je schatplichtig om het werk van Baantjer en in zekere zin ook jouw vader te vervolmaken?
“Ik voel me schatplichtig in die zin dat ik de erven en de uitgever beloofd heb om zijn gedachtengoed te bewaken. Dat doe ik in de film nu ook: het warme hart bewaken dat de serie, zowel op schrift als op tv, tot een succes maakte. Het De Cock-hart.”