Interview

Jeff Kinney – Het leven van een loser

Door: Janneke
04-06-2018
Jeff Kinney 2
Jeff Kinney & Janneke Siebelink

De boeken van Jeff Kinney zijn niet alleen in Amerika razend populair, ook in Nederland doen zijn boeken het goed. Ter ere van zijn tiende boek Ff offline bracht hij een kort bezoek aan Nederland. In Amsterdam slenterde Janneke Siebelink, hoofdredacteur van Lees Magazine, met hem langs de grachten en liet hem poffertjes & het goede leven proeven. Wegwezen is het twaalfde deel in de megasuccesvolle en supergrappige graphicnovelserie Het leven van een Loser van Jeff Kinney en verscheen in juni 2018. Ter ere van deze verschijning brengen wij het interview met Jeff Kinney extra onder de aandacht. 

Je hebt twee broers en ze komen allebei voor in Het leven van een loser. Wat vond je familie daarvan?

Ik denk dat ze er wel om hebben gelachen, maar het was wel een schok voor ze om te zien hoe groot het was, hoe succesvol. Eerst was het namelijk iets dat ik gewoon op mijn website had gezet, maar toen werd het ineens over de hele wereld bekend. Ik denk dat ze er inmiddels wel gewend aan zijn geraakt.

Waarom is het boek zo’n success?

Ik denk dat het een succes is omdat we allemaal dezelfde ervaringen delen. We hebben allemaal ouders, broers en zussen, huisdieren en leraren, dat zijn de verhalen uit je jeugd.

Je hebt in een interview gezegd dat je geen herinneringen meer hebt om over te schrijven. Gebruik je nu de herinneringen van je kinderen?

Nee. Gek he? Maar ik gebruik wel hun wereld, zoals hun leraren en vrienden. Maar niet echt hun eigen herinneringen.

"Ik heb nooit rijk willen worden. Ik wilde gewoon strips publiceren. Elke dag gebeurt er wel iets vreemds en dat is heel leuk, maar dan ga ik weer terug naar het normale leven en ben ik gewoon een vader in een kleine stad."

Hoe heeft het ontwikkelen van online games je geholpen bij het schrijven?

Het gaat allebei over verhalen vertellen. De beste vertalen worden verteld in videospellen. Kinderen ervaren geweldige interactieve verhalen, dus het is echt een uitdaging om te schrijven op een manier kinderen dat ook zo voelen.

Kinderen van nu zijn heel anders opgegroeid dan jij, met IPads in de klas en zo. Gebruik je dat ook in je boeken?

Mijn tiende boek gaat erover dat technologie overal om ons heen is. Het stadje gebruikt 48 uur geen elektronica en dat is heel moeilijk voor iedereen, ook voor volwassenen.

Kun je je voorstellen dat je ooit voor volwassenen schrijft?

Ik denk het niet. Ik dacht dat ik dat deed, maar toen ontdekte ik dat kinderboekenschrijver ben.

"Een rare versie van mijzelf."

Denk je dat Bram in Het leven van een loser een goed rolmodel is voor kinderen?

Daar maak ik me geen zorgen over. Hij is een realistisch kind, gewoon een kind dat zijn leven vastlegt op een lastig moment. Hij is niet goed of slecht, hij is gewoon een normaal kind. Zo was ik ook op die leeftijd.

Hij is op jou, Jeff Kinney, gebaseerd, toch?

Ja, op een bepaalde manier wel. Maar hij is wel iets meer overdreven. Ik wilde schrijven over een kind die was zoals ik was als kind en ik was niet zo stoer. Hij is een rare versie van mijzelf.

Wat is je favoriete boek?

Mijn twee favoriete boeken zijn de rode en de oranje. De rode omdat het het eerste boek is en de oranje omdat die het best geschreven is. Het voelt als een film en we hopen ook dat we er een film van kunnen maken.

In Amerika is je tiende boek uit. Je schrijft een boek per jaar. Wat zijn de geheimen van je productiviteit?

Jeetje, ik voel me helemaal niet productief met een boek per jaar. Zo dik is het niet. Moet je zien, in zoiets zit dus een heel jaar werk. Als je het vasthoudt, stelt het niet veel voor.

Hoe blijf je na zoveel jaar origineel?

Dat is moeilijk. Ik maak lange wandelingen in één richting, weg van mijn huis. Als ik een rondje loop en ik ga weer richting huis, dan sluiten mijn hersenen zich af, dan zeggen ze: geen woorden meer. Dus ik loop urenlang in één richting en dan haalt iemand me op en hoop ik dat ik een paar grappen heb bedacht.

Had je ooit gedacht dat jouw boeken populair zouden zijn bij kinderen die niet graag lezen, omdat ze dyslectisch zijn?

Dat vond ik heel verrassend. Kinderen die dyslectisch of autistisch zijn of om andere redenen niet graag lezen vinden vaak een grote pagina vol tekst een beetje imiterend, en ik denk dat dat voor ons allemaal geldt. Stel je eens een pagina in een tijdschrift voor zonder plaatjes. Ik heb die kleine eilandjes nodig om naartoe te zwemmen, om even te pauzeren. Ik denk dat dat voor deze boeken ook geldt, daarom zijn ze zo populair.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.

Janneke Thumb
Janneke