Generaal

Jozua Douglas over De gruwelijke generaal

03-11-2015

Sinds 2009 timmert Jozua Douglas hard aan de weg. Hij vertelt over zijn nieuwe boek: De gruwelijke generaal. Een spannend verhaal over een aantal zeer verdachte bromvliegen, een slimme drone en twee dappere kinderen die de wereld moeten zien te redden.

Nooit meer broccoli

De gruwelijke generaal begint met een quote van George Bush, die nooit meer broccoli wil eten. Is je boek geïnspireerd op deze uitspraak?
Ik wilde een boek schrijven over de kinderen van een president, liefst een gekke die helemaal in zijn eentje de baas is. Een president die aan tafel even tussen neus en lippen door aan zijn zoon vraagt: ‘Ik moet voor vandaag nog een wet verzinnen. Heb jij nog inspiratie?’ Het leek me een heel spannend uitgangspunt. Toen ik research deed vond ik deze quote en toen dacht ik: ‘Dit is leuk!’

Je gebruikt research over mensen en dingen om je verhalen te ontwikkelen. Kun je een paar voorbeelden noemen?
In De gruwelijke generaal vertel ik dat de president het woord ‘brood’ vervangt door de naam van zijn vrouw, Florabella. Een broodje heet dus voortaan een Florabellaatje. Dit levert natuurlijk hilarische dialogen op bij de bakker: ‘Doe mij maar een halfje gesneden Florabella.’ Of: ‘Bah, mijn Florabella is beschimmeld.’ ‘Ach, dan voeren we je Florabellaatje toch gewoon aan de eendjes?’ Dit is natuurlijk ongelooflijk, maar er is een president geweest die dit echt heeft gedaan.

Ik laat de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid graag vervagen. De werkelijkheid is namelijk gekker dan je denkt.

Jozua Douglas

Alle meiden wereldwijd

Gezien je andere boeken schrijf je graag over verschrikkelijke en gruwelijke mensen. Waarom?
Ik vind het leuk om karakters in mijn boeken uit te vergroten. Iemand die slecht is, is dan ook heel erg slecht. Maar wel altijd op een grappige manier, zodat je er ook om kunt lachen. Boris Brulboei (uit De verschrikkelijke badmeester) en generaal Sjasliek, (uit De gruwelijke generaal) zijn goede voorbeelden daarvan.

Over welk gruwelijk persoon zou je nu nog heel graag een boek willen maken?
Ik heb toevallig vandaag zo’n karakter bedacht voor Costa Banana deel 2. Maar daar kan ik helaas nog niet veel over vertellen. Het is nog heel pril allemaal.

Waarom heb je ervoor gekozen dat een meisje slimmer is dan de jongen?
Rosa en Fico zijn denk ik allebei slim op hun eigen manier. Maar de echte heldenrol is in dit verhaal inderdaad voor Rosa. Zij is degene die alles in gang zet en het meeste werk verzet. Ik had hier verschillende redenen voor. Allereerst wilde ik na de vader-zoonrelatie in De verschrikkelijke badmeester nu de vader-dochterrelatie uitwerken. Daarnaast wilde ik iets doen voor al die meiden wereldwijd die niet serieus genomen worden omdat ze een ‘meisje’ zijn.

Homepage Banner 3 1049X495

‘Kinderen hebben een geweldige fantasie’

In het boek komt naar voren dat Rosa (het kind) het voor de ouders moet oplossen. Heb je dat expres gedaan en waarom?
Dat is een terugkerend thema in al mijn boeken. Kinderen die de rommel van hun knettergekke ouders moeten opruimen. Ik vind dat grappig en ik denk dat veel kinderen daar wel om kunnen lachen. Ze moeten de hele dag luisteren naar hun ouders, de meester, de juf, de oppas, en andere volwassenen. Vaak moeten ze regels volgen die ze helemaal niet leuk vinden en waar ze niets van begrijpen. En daarom vind ik het leuk om de rollen eens om te draaien, de boel uit te vergroten en de wereld op zijn kop te zetten.

Wat is er zo bijzonder aan het schrijven voor kinderen?
Kinderen hebben een geweldige fantasie en veel humor. Je kunt flink uitpakken als kinderboekenschrijver. Daarnaast ben ik gezegend met een goed geheugen. Ik heb vrij veel zeer gedetailleerde herinneringen aan mijn kindertijd. Ze gaan terug tot voor mijn kleutertijd en ze zijn nog altijd bijzonder levendig. Dat is een enorme rijkdom als je voor kinderen schrijft. Tot slot vind ik het gewoon erg leuk. De stijl past bij me en de verhalen blijven maar komen.

Sun 741813 960 720

Terugpakken

Waar haal je jouw ideeën voor je boeken vandaan?
Ik ben gek op raar-maar-ware-weetjes. Ik verzamel ze. De petomaan die trompet kon spelen met zijn achterwerk. En dan heb je nog het verhaal van Amou Haji, een 80-jarige man uit Zuid-Iran die al meer dan 60 jaar niet in bad is geweest. Dat soort ware verhalen vind ik inspirerend, maar ik haal ook ideeën uit mijn eigen leven. Omdat ik kaal ben, zocht ik mijn toevlucht tot een haargroeimiddel. Helaas werkt dat soort rommel nooit. Daarom besloot ik de haargroeimiddelen-industrie terug te pakken door in De vreselijke tweeling een idiote vader ten tonele te voeren, die directeur is van zo’n fabriek.