Recensie

Klont: "Maxim Februari is in 'Klont' een meester in onderkoelde humor."

2-3-2018
Header Klont

De laatste hoofdstukken van Klont, geschreven door Maxim Februari tonen twee iconische beelden: de nog rokende puinhopen van een kapotgeschoten carrière en jong babygeluk. Maar laten we teruggaan naar het allereerste begin: ‘Alexei Krups schrijft een voorwoord.’ Wie Alexei Krups is, weten we niet. Is hij de auteur van dit boek? Zijn voorwoord -bij zijn memoires?- opent in ieder geval met: “De klont was de vijand.” Alexei lijkt de overlevende held uit een post-apocalyptische sciencefiction-roman.

Hoofdstuktitels

Als we bladeren naar het tweede hoofdstuk met de titel ‘Er is nieuws’, is de vertelvorm in de derde persoon. Vertelt Alexei nog? Het gaat in ieder geval over Bodo de technologie-expert en hoog ambtenaar op het ministerie van Veiligheid, die zijn zelfdoding aankondigt via een gecodeerde mail aan het gehele ministerie. Fantastisch is dan de laatste zin van het hoofdstuk: “Intussen had Bodo, thuis achter zijn werktafel, besloten ervan af te zien.”

Die hoofdstuktitels als ‘Alexei Krups schrijft een voorwoord’ blijven we zien, en geven het gevoel van een negentiende-eeuwse avonturenroman als Stevensons Schateiland. Het geeft een voortgetrokken spanning; wij, de lezers, hobbelen daar achteraan. Kom op, doorlezen. De eruditie en de luchtigheid trekken die vaart door. Maxim Februari is in Klont een meester in onderkoelde humor.

De beschrijvingen

Er is genoeg in deze roman om te citeren, want Maxim Februari verlustigt zich aan beschrijvingen als: “dik is een gevoelig woord […] omdat Bianca aan alle kanten over het ideale schoonheidsbeeld heen gulpte en pletste.” En haar koffie kolkte beschaafd over de rand toen ze net iets te roekeloos roerde. Nog eentje dan: toen Bodo’s vrouw Colette langs een spiegel liep, bleef ze abrupt staan en “zag hoe verwilderd ze uit haar ogen keek. Hoe rommelig haar haren tegen haar voorhoofd plakten. Een gezicht als een bord erwtensoep.”

"Het is een dystopisch beeld dat niet eens zo veel van het heden verschilt en daardoor des te prangender is." 

Futuristisch tijdsbeeld

Ook de thematiek van Klont is bijzonder: de roman speelt nadrukkelijk in deze tijd maar geeft tegelijkertijd een futuristisch tijdsbeeld. Een ministerie van Veiligheid –justitie is weggevallen– in een wereld van dataficering –de vertaling van de werkelijkheid in data– en kunstmatige intelligentie. Maxim Februari lijkt te zeggen: welke kant gaan we op als samenleving, maar ook als mensheid? Het boek hinkt tussen een filosofische ideeënroman en een toekomstroman; het is een dystopisch beeld dat niet eens zo veel van het heden verschilt en daardoor des te prangender is. De klont is een verzameling data en algoritmes, een spiegelwereld van de onze die wordt verbeeld als een alternatieve werkelijkheid. 

Twee hoofdpersonages

De twee hoofdpersonages zijn de eerdergenoemde wetenschapper Dr. Bodo Klein en wereldberoemd spreker Alexei Krups. Hun beider levens zijn verweven door de klont: de ene onderzoekt het en de ander predikt erover en verdient er goed aan. Maxim Februari toont op eenvoudige wijze het verschil in ego’s. Er wordt in de derde persoon gesproken over Bodo Klein, terwijl Alexei Krups in de eerste persoon over zichzelf vertelt. Fantastisch is het hoofdstuk waarin Bodo Klein luistert naar een speech van Alexei Krups: de verschillende vertelvormen in de derde en eerste persoon wisselen elkaar af en geven zo een dubbelbeeld, een dubbele ervaring van de situatie.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.