Cappuccino in Jordanië header
Leesfragmenten

Leesfragment + winactie! Cappuccino in Jordanië

26-04-2019

Cappuccino in Jordanië van Anika Redhed is een waargebeurd verhaal over een reis door een land vol wonderen waar alles mogelijk lijkt te zijn: drijven in de Dode Zee, paardrijden door een landschap waarin je het gevoel hebt dat je op Mars bent, of overnachten onder een hemel vol sterren in de woestijn. Het boek geeft je de mogelijkheid om een nieuw land te ontdekken zonder dat je er zelf naartoe moet, vol humor, emotionele ervaringen en een kijk op de keerzijde van toerisme. Anika is ondertussen al in 61 verschillende landen geweest. Andere culturen interesseren haar eindeloos en alles dat ze niet kent, trekt haar aandacht. Als ze niet reist, werkt ze in Utrecht als manager, psycholoog en coach.

Bekijk hieronder enkele foto's van haar reis in Jordanië, lees een deel van het eerste hoofdstuk van Cappuccino in Jordanië en bekijk hoe jij kans kan maken op dit boek!

Capp in jordanië image 4
Capp in jordanië image 3
Capp in jordanië image 2
Capp in jordanië image 1
1 van 3

E-nummers met een gouden randje

Er waren tijden dat Petra nog geen toeristische trekpleister was. Het Israëlische volk kwam na veertig jaar dolen door de woestijn bij Edom, zoals het toen heette, uit. De plaatselijke leider gaf hen geen toestemming om door zijn gebied te trekken. Voor ze verdergingen overleed Aäron, de broer van Mozes. Hij zou zijn begraven op de top van de berg Hor.
Veel later kreeg koning David de controle over het gebied, dat inmiddels rijk was geworden door handel en koperproductie. Daarna is het in handen van verschillende volken geweest: Edomieten, Assyriërs, Babyloniërs en Perzen. Van Nabateeërs was voor het eerst sprake in 647 voor Christus. Zij stonden bekend als een volk dat zich goed aanpast en ze veranderden hun inkomstenbronnen: ze stopten met het plunderen van karavanen en gingen over tot het vragen van geld voor een veilige doortocht en een plek om te handelen. Deze plek werd bekend als Arabia Petrea, naar het Griekse woord voor rots.
Het toppunt lag rond het jaar 0, toen er misschien wel 30.000 mensen in Petra leefden. Een Romeinse schrijver beschreef de stad als rijk en kosmopolitisch vol mooie gebouwen, villa's en waterwegen. De handel van een groot deel van de wereld ging door Petra: koper en ijzer, bitumen uit de Dode Zee voor het balsemen in Egypte, kruiden uit het Midden-Oosten, mirre en wierook, peper, gember, suiker en katoen uit India, zijde, glas, goud en zilver uit China. Maar toen de moesson werd ontdekt, werd het meeste transport naar zee verplaatst. Ruim honderd jaar na Christus viel de stad zonder strijd in Romeinse handen.
De Nabateeërs hebben niet alleen prachtige monumenten achtergelaten, maar ook een fenomeen dat tegenwoordig bekend staat als FOMO (fear of missing out).

Na te veel foto's en filmpjes van de schatkamer te hebben gemaakt, lopen we verder, naar een bredere kloof die de Straat van de Façades wordt genoemd. Harrie bekijkt de rotsgaten stuk voor stuk van dichtbij en wil overal naar binnen, hoewel in de meeste n iet meer te zien is dan zand, plastic wikkels en lege flessen. Toch ga je overal naar binnen, om te voorkomen dat je iets mist. FOMO op zijn Nabatees.

De souvenirkraampjes met beeldjes, kannetjes, sjaals en koelkastmagneten zijn nog onbemand. Een strook karton met '2 for 5' erop ligt achteloos in het zand. Een tentrestaurantje biedt zwarte ogen met echt bedoeïenenkohl aan, maar niet zo vroeg in de ochtend. Op een plat rotsblok liggen een paar mannen te slapen, diep weggedoken onder de dekens. De plek waar wij beginnen aan onze eerste klim.
Trappetjes leiden ons over rotsen met tekeningen van roze en oranje golven. Bij elk plateautje draaien we om en kijken we naar beneden. Als hier nooit een stad was geweest, was het nóg een bezienswaardigheid. Naast ons zadelt een man zijn ezel op en onder ons wordt een van de slapende mannen wakker. Hij springt van de rots, maakt zijn gulp open en plast ertegenaan, tegen zijn eigen bed. Een paar meter verder is een wc.

We worden achtervolgd door drie geiten. Twee zwarte en een witte, met enorme lappen oor die aan de onderkant omhoog krullen. Ze lopen net zo makkelijk op de steile, gladde rotsen als op een vlakke weg, maar toch nemen ze de trap. Alleen durven ze niet dichtbij te komen. Als wij stoppen, stoppen zij ook en als wij doorgaan, springen ze verder. Als ik me omdraai, draaien ze hun kop weg en doen heel stoïcijns alsof ze aan een ministruikje of een polletje gras knabbelen: de geitenvariant van een liedje fluiten.
Halverwege op een vlak stuk staat een tent waar ze koffie en thee verkopen. Het woord 'koffietentje' zal wel uit het Midden-Oosten stammen. Ertegenover staat een Dixi, compleet met schoonmaakmiddel en wc-borstel. Boven ons zien we twee uitsteeksels. De boekjes noemen het obelisken, maar ze zien er vooral uit als willekeurige stenen van zes meter hoog. Ze zouden twee goden representeren en zijn hier niet heengebracht, maar 'uitgehouwen': de massieve rots eromheen is volledig weggehakt.
We zijn op weg naar het hoge altaar, maar het juiste pad is niet erg duidelijk. Op handen en voeten klauteren we over de rotsen. Dat is de leukste manier, hoewel niet de meest verantwoorde. Er staan in Petra nergens hekjes of relingen. Die zouden het uitzicht en daarmee het gevoel aantasten, maar er gebeuren regelmatig ongelukken. Er valt zeker jaarlijks een toerist dood. En bij al onze wandelingen moet ik constant denken aan het boek dat ik expres niet gelezen heb: Fatale val van Daphne Timmers. Harrie las het wel en vertelde me over de val van de vriendin van de schrijfster tijdens een wandeling door Petra en de slechte hulp daarna. Een verhaal dat je beter kan lezen als je weer veilig thuis bent, hoewel we nu extra voorzichtig waren.

Helaas! Deze actie is verlopen. De winnaar krijgt persoonlijk bericht van ons.