Recensie

Leven en laten leven: "Een stijl waarin zelfspot en sarcasme nog steeds de boventoon voert."

Door: Cees
26-06-2018
Header Leven En Laten Leven

Eigenlijk is het een soortgelijke tv-serie als de dit jaar met de Zilveren Nipkowschijf bekroonde De Luizenmoeder; Het Geheime Dagboek van Hendrik Groen. Beiden zijn onmetelijk populair, zij dat het bij Hendrik Groen is begonnen met een boek. Het eerste deel Pogingen iets van het leven te maken (83¼ jaar) heeft gedurende 156 weken in De Bestseller 60 van het CPNB gestaan en zijn opvolger Zolang er leven is (85 jaar), ‘maar’ 112 weken. In beide delen herkent de lezer de opzet van een dagboek, dat elk een periode beschrijft van een jaar. De schrijver, Hendrik Groen, heeft vanuit zijn beleving, het leven in een verzorgingshuis in Amsterdam Noord opgetekend.

Succes

Het succes nam zo’n vormen aan dat Omroep Max de productie van een tv-serie (Het geheime dagboek van Hendrik Groen) op zich nam en er ook een theaterproductie van het boek Pogingen iets van het leven te maken door Nederland reist.

Opmerkelijke levensfase

Maar de naam Hendrik Groen bleek een pseudoniem te zijn voor Peter de Smet, bibliothecaris in Amsterdam Noord. Na dit bericht was een geloofwaardige voortzetting van de dagboekserie niet handig en speelt het derde boek niet meer in een verzorgingshuis. Leven en laten leven beschrijft een opmerkelijke levensfase van Arthur Ophof.

"Hij pendelt dagelijks op en neer tussen zijn woonplaats en Breukelen waar hij werkzaam is als hoofd in- en verkoop bij een bedrijf in toiletpapier."

Verhaal

De vijftigjarige Arthur Ophof woont met zijn vrouw Afra Kuipers in Purmerend. Hij pendelt dagelijks op en neer tussen zijn woonplaats en Breukelen waar hij werkzaam is als hoofd in- en verkoop bij een bedrijf in toiletpapier. Ophof wordt slachtoffer van een bezuinigingsronde en komt, met een welgevulde zak geld, thuis te zitten.

Zijn huwelijk vertoont na al die jaren behoorlijk wat sleet en samen met zijn vrienden Joost en Wouter verzint hij een list om zijn leven elders voort te kunnen zetten, zonder zijn vrouw. Het plan is er, nu nog even de uitvoering….

Opzet

Dit derde boek van Hendrik Groen is wezenlijk anders van opzet dan de twee eerdere verhalen. Het dagboekformat is verlaten evenals het decor van het verzorgingshuis, inclusief haar bewoners. Wat resteert is de schrijfstijl die vergelijkbaar is met de dagboeken. Het citaat van Groen ‘Geen zin is gelogen maar niet elk woord is waar’ is ook in Leven en laten leven van toepassing hoewel het aannemelijk is dat het volledig fictie is. Groen poogt met dit verhaal een soortgelijke sfeer op te bouwen maar lukt daar slechts deels in. Het gevoel van authenticiteit is met het bekend worden wie er achter het pseudoniem zit, voor het grootste deel verdwenen en dan resteert het leesplezier.

In een stijl waarin zelfspot en sarcasme nog steeds de boventoon voert, probeert Groen dat te compenseren met humor en personages die niet heel realistisch overkomen. Geïntegreerd in een vlakke verhaallijn, vertelt vanuit het perspectief van Arthur Ophof, is het eenvoudig voorspelbaar dat dit derde deel niet in de schaduw van het succes van beide ‘dagboeken’ kan staan. De magie rond het personage Hendrik Groen en de andere bewoners van het Amsterdamse verzorgingshuis lost hiermee langzaam op, het pseudoniem zal blijven bestaan.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.

Cees
Cees