Recensie

Leven op de rand: "A. Alberts had iets met Napoleon"

Header Recensie 4 Juist

De Nederlandse schrijver en journalist Albert Alberts (1911-1995) had iets met Napoleon, zo lezen we in Leven op de rand, geschreven door Graa Boomsma. Niet vanwege Waterloo of Leipzig, de Code Civil of het lycee, niet vanwege die absurde kroningsscene in de Notre-Dame of de dramatische ondergang van de Grande Armée in Rusland, maar vanwege Corsica, Elba en Sint-Helena.

Insulaphobia

In zijn officiële debuut, De eilanden uit 1952, roepen de onheilspellende, schimmige verhalen allesbehalve een verlangen op naar zo’n stukje land dat omgeven wordt door water. Van een eiland kun je moeilijk ontsnappen (denk aan Robinson Crusoë). Als je op een eiland lang genoeg wandelt, kom je ten slotte uit waar je vertrokken bent. Alberts was er doodsbenauwd voor. Insulaphobia. Het bestaat echt. Een fobie voor eilanden.

Eiland

Vandaar dat hij dolgraag de biografie wilde schrijven van een man die geboren is op een eiland, twee keer verbannen wordt naar een eiland, en moederziel alleen sterft op een eiland.

"Hij zag, dat het hoofd van de keizer zich langzaam in zijn richting keerde. Hij zag het gezicht, waarvan hij altijd had gelezen, dat het een bleek marmeren Cesarengelaat was. Hij zag, dat de ogen hem aankeken en dat het gezicht langzaam droevig nee schudde. Hij zag, dat de keizer met zijn hand naar de patrijspoort wees en hij kon door de patrijspoort het eiland zien liggen, waarvan hij wist, dat het Sint Helena was."

Vasteland

In het boek Haast hebben in september fantaseert een jongen dat hij het schip entert dat Napoleon naar Sint-Helena voert, zodat hij de keizer terug kan brengen naar het vasteland.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.