Header serotonine
Recensie

Serotonine van Michel Houellebecq: impotent je jeugdliefdes langs, hoe zwartgallig wil je het hebben

09-05-2019

“Dat werkt bij heel jonge en domme mensen, maar niet bij mensen zoals wij.” (Hij had waarschijnlijk ‘zoals u’ willen zeggen, maar hij zei ‘wij’.) Dus in ons geval vergroot de wanhoop alleen nog maar.” Ons hoofdpersonage Florent zit bij een arts en de zinsnede gaat over liefde en hoeren. Maar mij gaat het om waarheidsgehalte. Tijdens het lezen van de roman Serotonine vroeg ik me voortdurend af: Is dit waar? Kan dit? Doen mensen zo? Is dat wat ze denken? De openingszin van dit stuk is voor mij een soort bewijs dat het levensverhaal van Florent waargebeurd had kunnen zijn. Die reactie van de arts, dat hij ‘wij’ zegt in plaats van ‘u’, die woordkeus om gelijkwaardigheid te creëren, dat moet je meegemaakt hebben om het als stijlfiguur te gebruiken.

Serotonine

Dat geconcludeerd hebbende kruip ik als lezer toch wat ongemakkelijk in het hoofd van de landbouwdeskundige hoofdpersoon, die als veertiger al aan een reünie van zijn eindigende leven begint. Hij is depressief en krijgt daarvoor serotonine. Dat veroorzaakt geluk, of in elk geval het overmoedige gevoel dat je gelukkig bent. Met hardlopen wek je de productie als lichaamseigen stof op. Maar krijg je het kunstmatig, dan ‘krijg je hem niet meer omhoog’. In werkelijkheid schijnt het juist een vervroegde zaadlozing te veroorzaken, maar auteur Michel Houellebecq schrijft natuurlijk wel een roman.

Realist

Als Florent een mega-kippenstal omschrijft (kaalgeplukte kippen met bloedluizen die de hele dag onnatuurlijk kakelen over de vraag waarom ze in die dodenschuur wachten op de slacht) weet ik dat hij realist is. Maar als hij zijn seksuele escapades omschrijft, moet ik passen. Geen idee of andere mannenhoofden zo werken, maar gezien die u/wij-beschrijving van de dokter neem ik aan dat ook dat reëel is. Hoe zijn twintig jaar jongere vriendin iedereen keer liefdevol haar kontje aanbiedt en dat er in de wereld toch een paar miljard kutjes zijn. Laat ik er verder het zwijgen toe doen.

Knap lastig

Lijkt me nog knap lastig, deprimerend eigenlijk, als dat je gedachten zijn als je in de reünie van je leven je jeugdliefdes langsgaat én impotent bent van de kunstmatige serotonine om te voorkomen dat je in een depressie schiet. Hoe zwartgallig wil je het hebben.

Mooi van triestheid

Ik las dat anderen de roman van Michel Houellebecq een protest tegen de samenleving vinden, maar als je op Wikipedia (een bron die de auteur zelf ook graag gebruikt) de biografie van de auteur leest, kon de roman ook zo maar eens stevig autobiografische trekjes hebben. Laten we dat maar in het midden houden. Het is hoe dan ook een triest verhaal, mooi van triestheid dan toch, waarbij je wel een beetje serotonine kunt gebruiken.