Recensie

Mijn allerliefste schat: "een pageturner die je naar adem doet snakken"

25-4-2018
Mijn Allerliefste Schat Header

De titel van de roman Mijn allerliefste schat doet vermoeden dat Gabriel Tallent een romantisch feelgood verhaal schreef. Niets is minder waar. Er is niets melodramatisch aan dit boek. Integendeel, het is hard, confronterend en tragisch. Absoluut geen boek voor gevoelige lezers dus.

De 14-jarige Turtle groeit op in een bouwvallig huis vol geweren waar verbaal en fysiek geweld de norm zijn. Haar ochtenden verlopen volgens een vast stramien: ze gooit haar vader een flesje bier toe, eet een paar rauwe eieren en samen wandelen ze naar de schoolbus. Op school verstopt ze zich achter een façade van onverschilligheid. Anna, Turtles leerkracht, voelt dat er iets niet klopt en vermoedt dat het meisje verstandiger is dan ze zich voordoet. Turtle blokt de bemoeienis bot af; haar vader is haar idool, al haat ze hem even hartsgrondig als ze van hem houdt. Na elke vernedering en mishandeling snelt ze terug in zijn armen, om hem én zichzelf nadien nog meer te haten. Het is een vicieuze cirkel die alleen maar desastreus kan aflopen.

Krachtig hoofdpersonage

Turtle is een vrouwelijk hoofdpersonage zoals je er niet veel vindt. Hoewel ze overduidelijk een slachtoffer is van haar opvoeding, is ze niet machteloos. Ze kan als geen ander omgaan met wapens, weet zich alleen te redden in de bossen, kan pijn verbijten en haar grenzen verleggen. Het is dan ook geen wonder dat oudere jongens als Brett en Jacob onder de indruk zijn van haar kracht. Die aandacht verwart haar en verstoort haar toch al gammele evenwicht nog meer.

Hoewel de lezer het perspectief van Turtle volgt, krijg je nooit een volledig beeld van haar gevoelens en gedachten. Dit creëert een verontrustend, afstandelijk beeld van haar leven. Een voorbeeld hiervan zijn de sadistische passages die op een geromantiseerde manier beschreven worden.

"Het vunzige taalgebruik en de grote effecten worden achterwege gelaten en de auteur toont zijn werkelijke literaire talent."

Natuurbeschrijvingen en actiescènes

Tallent heeft veel aandacht voor de omgeving waarin Turtle opgroeit. De gedetailleerde weergave van planten, bloemen en dieren vormen een welgekomen afwisseling met de brutaliteit van de dialogen

Na het eerder beschrijvende eerste deel wordt de lezer wakker geschud met opeenvolgende heftige gebeurtenissen die naar de keel grijpen. De auteur lijkt soms echter te veel op effect belust en verliest in een aantal rauwe actiescènes de controle. Het ritme ligt plots erg hoog en je raast door het boek. Hierdoor is het minder storend dat deze groteske passages niet altijd even geloofwaardig zijn, al zorgt het wel voor een onevenwicht in de kwaliteit van de roman.

Tallents schrijfkwaliteiten komen veel beter tot hun recht wanneer hij de gevoelens en gebeurtenissen minimaal houdt. Zowel Turtles agressie naar de wereld om zich heen als haar zelfhaat komen dan perfect tot uiting. Zo zit het einde bijzonder goed in elkaar. Het is verrassend en ligt toch in lijn met de rest van het boek. Het vunzige taalgebruik en de grote effecten worden achterwege gelaten en de auteur toont zijn werkelijke literaire talent. Dit zijn de passages waarin Turtles onzekerheid en wanhoop, maar ook haar liefde voor haar vader het meest raken. Ook de vele verwijzingen naar literaire klassiekers vormen een interessantere laag dan de expliciete seks- en geweldscenes.

Een beklijvend verhaal

Een aantal inhoudelijke en stilistische elementen wijzen erop dat Mijn allerliefste schat een debuut is. Daar staat echter tegenover dat Gabriel Tallent erin slaagt om een beklijvend verhaal neer te zetten met een hoofdpersonage dat lezers niet snel zullen vergeten. 

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.