Recensie

Mijn zusje, de seriemoordenaar: ontspanning, humor en unieke personages

19-12-2018
Header Mijn Zusje De Seriemordenaar

“Toen ze precies een maand bij elkaar waren had ze hem in de badkamer van zijn appartement neergestoken. Dat was uiteraard niet haar bedoeling geweest.” Wat wel haar bedoeling was, lees je in het debuut van Oyinkan Braithwaite. Mijn zusje, de seriemoordenaar is een debuut waarvan zowel de titel als de uitvoering op z’n minst opmerkelijk te noemen zijn. Het ene zusje vermoordt systematisch haar minnaars, het andere ruimt de boel op. Het derde hoofdpersonage is Tade, een knappe dokter die het wankele evenwicht tussen de zussen nog meer op de helling zet. Is dit een thriller, een liefdesverhaal of een literaire roman? Het is aan jou als lezer om daarover te beslissen.

Moord en rivaliteit

De zussen Korede en Ayoola zijn al van kindsbeen af elkaars tegenpolen. Ayoola is een bloedmooie levensgenieter die verslaafd is aan sociale media. Terwijl zij selfies post op Instagram, werkt de nuchtere Korede als verpleegster in een ziekenhuis. Op een grappige manier wordt beschreven hoe Korede probeert om Tade haar gevoelens te tonen. Wanneer Ayoola ook haar oog op hem laat vallen, heeft zij heel wat minder schroom om hem te verleiden.

Korede weet wat er met de minnaars van Ayoola gebeurt en doet haar best om Tade te waarschuwen zonder hun geheim prijs te geven. De enige aan wie ze de waarheid durft te vertellen is een comapatiënt die door zijn familie is opgegeven. En zelfs dan voelt ze zich schuldig. Korede heeft immers geleerd dat ze als grote zus verantwoordelijk is voor Ayoola: “Zo is het altijd geweest. Ayoola maakte een glas kapot en dan kreeg ik de schuld omdat ik haar iets te drinken had gegeven. Ayoola zakte voor een vak en dan kreeg ik de schuld omdat ik haar geen bijles had gegeven. Ayoola nam zonder te betalen een appel mee uit de winkel en dan kreeg ik de schuld omdat ik haar honger had laten krijgen.” Gaandeweg neemt Koredes wrevel toe en gaat hun rivaliteit verder dan pure jaloezie.

Binnenkort verfilmd

Oyinkan Braithwaite woont momenteel in haar geboorteland Nigeria, maar groeide op in Engeland. Beide culturen zijn terug te vinden in dit opmerkelijk debuut, dat zowel herkenbaar als exotisch is. De vloeiende schrijfstijl en sarcastische toon zorgen ervoor dat die combinatie nooit schuurt, maar het verhaal net een extra laag geeft. Bovendien schrijft Braithwaite heerlijk beeldend. Het hoeft dus echt niet te verwonderen dat de filmrechten van Mijn zusje, de seriemoordenaar al werden verkocht. Erg realistisch of diepgaand is het verhaal niet, maar het bruist van de energie. Hierdoor raas je moeiteloos door de hoofdstukken heen, telkens een beetje verder naar de ontknoping toe. Verraad Korede haar zusje, of is hun band echt tegen alles bestand?

Verrassend debuut

Oyinkan Braithwaite houdt zich niet aan de grenzen van de typische genres en schrijft een debuut dat gewaagd is, maar toch toegankelijk blijft voor een ruim lezerspubliek. Met Mijn zusje, de seriemoordenaar ga je voor ontspanning, humor en unieke personages.