Leesfragmenten

Patronen van bedrog: "We hebben in dit boek ook bewust afstand gehouden van complottheorieën."

Door: Janneke
12-06-2018
Patronen Van Bedrog 2

Na zes bestsellers over de financiële wereld neemt Willem Middelkoop de lezer in Patronen van bedrog mee in de spannende wereld van complotpraktijken, valse-vlag-operaties en The Deep State. In dit opzienbarende boek toont hij samen met onafhankelijk onderzoeker Tim Dollee aan dat de waarheid achter veel nieuwsverhalen vaak verborgen blijft. De gelijknamige theaterlezing werd op Youtube al bijna 100.000 keer bekeken.

Bij deze het naschrift van de auteurs en een sneakpreview van dit intrigerende boek dat de bestsellerlijsten bestormt.

800Px Willem Middelkoop 1333728464

Nawoord

Wij, de auteurs, willen graag benadrukken dat we ons hebben geconcentreerd op de achtergrond van de machtsstructuren binnen ons eigen westerse systeem. Dat systeem is gebaseerd op een parlementaire democratie met een vrije pers, en we vertellen de rest van de wereld maar al te graag hoe zij hun samenleving zouden moeten organiseren. Maar zoals we hebben kunnen lezen, is ook ons systeem verre van volmaakt en vaak vol list en bedrog.                                   

Eigenlijk had dit boek nog veel dikker moeten zijn. Zo hebben we niet stilgestaan bij de vreemde praktijken in de voedsel- en farmasector. Ook de grote excessen in de wereld van de technologie bleven onderbelicht. De manier waarop bedrijven als Apple, Google en Facebook via de achterdeur vrijwel alle gegevens delen met inlichtingendiensten, is een apart boek waard. Het is niet voor niets dat sommige ambassades weer ouderwetse typemachines gebruiken.                                          

We hebben in dit boek ook bewust afstand gehouden van complottheorieën waarbij de oorsprong van de macht bij Jezuïeten, zionisten of zelfs buitenaardse reptielen wordt gelegd, alhoewel de vele links naar Israël overduidelijk zijn. We hebben geprobeerd ons te concentreren op datgene dat we (direct of indirect) bewijsbaar achten. Dat hiermee mogelijk niet altijd het volledige verhaal verteld wordt, moet u maar op de koop toe nemen.                                                                                  

Na een paar honderd jaar van westerse exploitatie van de rest van de wereld is voor velen de grens bereikt. Het is geen toeval dat veel landen in Afrika, Latijns-Amerika en zelfs het Midden-Oosten steeds meer naar het oosten, in plaats van het westen kijken, als het gaat om financiering, handel of andere vormen van steun. Rusland en China hebben elkaar ook duidelijk gevonden in hun weerzin tegen de VS/NAVO als de corrupte politieman van de wereld.                                                                  

Ja, de VS wil graag een regime change in Moskou, maar ziet in China het echte gevaar. Alleen China lijkt zich te kunnen ontwikkelen tot een wereldmacht die de Amerikaanse hegemonie zou kunnen gaan bedreigen. (In Beijing lachen ze trouwens om ons democratische model, waardoor iemand als Trump president van de VS kon worden).                              

Wij zijn zeker geen fans van het Russische of Chinese systeem, maar over de wantoestanden in die landen is voldoende bekend en geschreven. Daar hebben wij weinig aan toe te voegen. Daarom hebben wij de nadruk gelegd op onze eigen vuile was. En een kat in het nauw maakt soms rare sprongen. We maken ons grote zorgen over de spierballen die door de NAVO worden getoond. In landen langs de Russische grenzen, maar ook in ons land, worden militaire depots opnieuw gevuld of vinden omvangrijke oefeningen plaats. Zoals we in dit boek ook hebben laten zien, is de NAVO in veel gevallen het militaire schoothondje van de westerse machthebbers, dat vooral wordt ingezet om geopolitieke en financiële agenda’s te dienen. Volgens de Nederlandse publicist en emeritus hoogleraar Karel van Wolferen is de NAVO ‘een van gevaarlijkste organisaties ter wereld’, aangezien zij wordt ingezet voor het bereiken van vooral Amerikaanse doelen. Dit hebben we recent nog kunnen zien in Afghanistan, Syrië en Irak.    

Maar we zijn heel blij dat we dit boek hebben kunnen publiceren. In een land als China of Rusland is zoveel ‘interne kritiek’ onmogelijk of levensgevaarlijk. De timing van publicatie lijkt bij dit boek aardig te kloppen. In mei 2018 lag het in de winkel. In april 2018 begon Fox een serie over The Deep State. En onlangs schreef Newsweek uitgebreid over Amerikaanse plannen voor false-flag-aanslagen. Langzaam maar zeker gaan steeds meer ogen open. Vooral jongeren doorzien de geopolitieke machtspelletje steeds meer. We hopen dat we met ons werk daaraan een klein beetje hebben bijgedragen. Zodat de kwade krachten binnen ons systeem het steeds moeilijker krijgen. Daarom danken we je voor het lezen van dit boek. And help to spread the word.

"Opvallend is dat de VS de laatste decennia steeds agressiever is geworden. Hierbij speelt de zogenaamde Wolfowitz-doctrine waarschijnlijk een belangrijke rol."

Sneak Preview

Vooral na de Tweede Wereldoorlog heeft de VS er alles aan aangedaan om zijn militaire en economische hegemonie te behouden. Volgens David Vine, universitair hoofddocent aan de American University en tevens auteur van Base Nation: How U. S. Military Bases Abroad Harm America and the World, heeft de VS nu ongeveer 800 militaire bases, verdeeld over circa 80 landen. Tegen het einde van de Koude Oorlog waren dit er zelfs 1600. Tientallen van deze landen hebben een ondemocratisch verkozen, gewelddadige en/of dictatoriale regering. Met name in de Perzische Golf is dit het geval, waar in vrijwel alle landen rondom Iran Amerikaanse militaire kampen te vinden zijn. Er zijn meer landen op een vergelijkbare wijze ‘omsingeld’, zoals bijvoorbeeld China en Rusland. Een situatie waarbij de VS zelf op een dergelijke manier ingekapseld zou zijn, is totaal ondenkbaar.

Opvallend is dat de VS de laatste decennia steeds agressiever is geworden. Hierbij speelt de zogenaamde Wolfowitz-doctrine waarschijnlijk een belangrijke rol.

In 1992 werd er een 46-pagina tellend document gelekt naar The New York Times en The Washington Post. Het leidde tot grote publieke verontwaardiging. De publicatie beschreef de initiële versie van een document onder de titel Defence Planning Guidance, geschreven door de neoconservatieven Paul Wolfowitz, toen ondersecretaris van Defensie, en zijn assistent Scooter Libby. In het kort kwam de Wolfowitz-doctrine erop neer dat, met de Koude Oorlog nog vers in het geheugen, geen enkele macht ter wereld ooit nog zo sterk mocht worden als de VS. Wanneer dit wel dreigde te gebeuren zou preventief militair ingrijpen geoorloofd moeten zijn. Geheel in machiavelliaanse stijl, waarbij het doel de middelen heiligt, zou Amerika zijn hegemonie koste wat kost beschermen. Met andere woorden, op het wereldtoneel zal er maar één wereldmacht kunnen zijn en wie het daar niet mee eens is, kan rekenen op grote problemen. Een van de belangrijkste doelstellingen uit het beruchte document van Wolfowitz en Libby luidt als volgt: “Onze eerste doelstelling is om de opkomst van een nieuwe rivaal te voorkomen. Dit is de hoofdoverweging waaraan de nieuwe regionale defensiestrategie ten grondslag ligt; zij vereist dat we proberen te voorkomen dat een vijandelijke macht een gebied domineert waarvan de middelen, eenmaal geheel onder controle gebracht, voldoende zouden zijn om een wereldwijde grootmacht te doen ontstaan. Het betreft dan onder meer de regio’s West-Europa, Oost-Azië, het grondgebied van de voormalige Sovjet-Unie, en Zuidwest-Azië.”

Amerika wil kortom de leidende wereldmacht blijven. Om dit te bereiken worden alle vormen van collateral damage geaccepteerd, zelfs als het om vele miljoenen slachtoffers zou gaan. De VS bedient zich daarbij van een breed scala aan interventies, waarbij we een onderscheid moeten maken in hard en soft power.

Hard power: “De Verenigde Staten terugbrengen naar de gerechtvaardigde positie van de sterkste en meest invloedrijke grote macht, is een cruciaal korte- en middellange-termijndoel, waarbij harde macht een vereiste is.”

Soft power: “Maar buitenlandse politiek gaat over meer dan deze doelen, de harde macht van ons militaire vermogen en het diplomatieke belonen en straffen van andere staten om hen zich zo te laten gedragen als wij willen. Het gaat er ook om dat we het internationale systeem zo vormgeven dat het onze belangen behartigt; dat vereist langetermijndenken en het gebruik van zachte en slimme macht.”

Interventies hoeven dus niet per se met zware militaire middelen plaats te vinden maar kunnen vaak veel beter en eenvoudiger op een meer subtiele wijze gestalte krijgen.                                                           

Door het beïnvloeden of saboteren van verkiezingen hebben de afgelopen tientallen jaren in veel landen regime changes plaatsgevonden. (Zie Appendix 1 voor de volledige lijst met militaire acties en regime changes.) Onwelgevallige regeringen werden daarbij ingeruild voor meer bevriende partner                                                                                                       

Sinds de publicatie van het boek Treasury’s War: The Unleashing of a New Era of Financial Warfare (2013) van Juan Zarate weten we dat een financieel-economische aanval ook tot de gereedschapskist van de VS behoort. Zo werd Iran, na druk van de VS, in 2012 voor vier jaar lang uit het internationale betalingssysteem (SWIFT) gegooid.

Zie bijvoorbeeld Stephen Kinzer, Overthrow: America’s Century of Regime Change from Hawaii to Iraq (2006).

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates

Janneke Thumb Janneke