Boek Der Spiegels Foto

“Boek der spiegels is geen flitsende thriller, maar een psychologische detective”

11-04-2017

Het boek der spiegels opent met een passage voor boekenliefhebbers: een literair agent krijgt een brief van een potentiële auteur, Richard Flynn, die een deel van zijn manuscript ter beoordeling opstuurt. Hoe deze scène verder uitgewerkt wordt, is typerend voor Chirovici’s realistische schrijfstijl. De literair agent, Peter Katz, schuift niet prompt alles aan de kant om het manuscript te lezen, noch haalt hij een vette cheque boven die Richard Flynn voor eeuwig rijk zal maken. Peter Katz legt het pakket opzij en komt er pas later aan toe om alles grondig door te nemen.

De moord op Joseph Wieder
Het fragment uit het manuscript wordt volledig weergegeven, zodat de lezer samen met Katz kan volgen hoe Richard de moord op professor Joseph Wieder, die 25 jaar eerder werd gepleegd, uit de doeken doet. Die moord werd nooit opgelost, maar Richard was wel nauw bij de geschiedenis betrokken. Door alles eerlijk te noteren wil hij korte metten maken met het verleden. Hoewel, eerlijk is eerlijk, herinneringen niet noodzakelijk betrouwbare bronnen zijn, zoals Richard bij aanvang van zijn relaas aangeeft: “Al is het mogelijk dat al deze dingen alleen maar in mijn verbeelding bestonden.” De sfeer van de jaren ‘80 komt aan de hand van verwijzingen naar muziek, films en politiek helemaal tot leven. De lezer wordt meegezogen in het verhaal van een onbeholpen student die tegen wil en dank betrokken raakt bij gebeurtenissen die zijn petje te boven gaan.

Personages zijn alles behalve stereotiep
Zowel Richard als de overige personages worden levensecht beschreven. Zo wordt de hoogbegaafde Laura Baines, die professor Wieder assisteert bij een mysterieus onderzoek, alles behalve stereotiep neergezet. Ook blijkt de charismatische toponderzoeker Wieder behoorlijk wat kleine kantjes te bezitten: “Het is zijn favoriete spelletje om in het hoofd van andere mensen rond te snuffelen zoals hij een huis zou onderzoeken. Bij hem is het meer dan een professionele gewoonte. Het is bijna een pathologische nieuwsgierigheid, die hij zelden in de hand weet te houden.” Nieuwsgierigheid en manipulatie zijn bij zowat alle personages in verschillende gradaties en vormen aanwezig en worden op die manier vakkundig uitgewerkt. Als lezer weet je al snel niet meer wie te vertrouwen is en ga je zelf op zoek naar verbanden.

Rustig en zorgvuldig
Chirovici bouwt het verdere verhaal rustig en zorgvuldig op. Het manuscript gaat van hand tot hand en lijkt iedereen die ermee in aanraking komt klem te zetten. Door de vele herhalingen, concrete beschrijvingen en expliciete opbouw van de spanning lijkt het alsof Chirovici de lezer te veel bij de hand houdt. Daar staat echter tegenover dat de inbreng van de verschillende personages de lezer steeds opnieuw op het verkeerde been zet, omdat ze allen hun eigen verhaal hebben en hierdoor elkaar tegenspreken. Hoewel er meer variatie in de stemmen van de verschillende personages had mogen zitten, en het tempo soms wat vaart mist, werkt die opzet erg goed en blijft het verhaal van begin tot eind intrigerend.

Chirovici schreef geen flitsende thriller die je nachtmerries bezorgt, maar een psychologische detective die vooral gesmaakt zal worden door de fans van Joël Dickers De waarheid over de zaak Harry Quebert.