Recensie

Jessica: "Waar was die pakkende schrijfstijl van Veronica Roth gebleven?"

2-3-2017
Carve The Mark Boek

De Divergent serie heb ik in één zucht uitgelezen, dus toen er een nieuw boek van Veronica Roth aangekondigd werd, was ik in alle staten. Carve the Mark vormt het begin van een nieuwe duologie, die heel anders is dan de Divergent serie. Divergent is immers een dystopisch verhaal en Carve the Mark is sciencefiction. Voor mij geen probleem, want ik lees beide genres wel en vertrouwde erop dat de fantastische schrijfstijl van Veronica Roth mij ook verliefd zou laten worden op dit verhaal.

150 pagina's...
Daarom had ik niet verwacht dat ik dit boek uit het raam zou willen gooien. Ik meen het echt. Die eerste 150 pagina's vond ik vreselijk om doorheen te komen. Ik kwam acuut in een leesdip en had geen zin om verder te lezen. Waar het nou precies aan lag? Ja, die eerste 150 pagina's. Het lukte mij niet om in het verhaal te komen. De vele ingewikkelde namen haalde ik allemaal door elkaar en ik kreeg geen binding met de personages. Soms kan het dat het begin van het boek nog wat stroef van start gaat, maar bij mij duurde het 150 pagina's. Dat vond ik toch iets teveel om in het verhaal te komen. Waar was die pakkende schrijfstijl van Veronica Roth gebleven?

Cyra en Akos
Ook een lastig punt was het feit dat er vanuit twee perspectieven (een ik-perspectief van Cyra en hij/zij-perspectief voor Akos - wat ik een aparte gewaarwording vond) geschreven werd en we eigenlijk met een soort proloog begonnen over Akos– die deel één van het boek omvat. Hier las je over een jonge Akos, een broekje van een jongen. Het voelde eerst even aan als een jeugdboek in plaats van Young Adult. Na twee hoofdstukken rondom hem start het verhaal van Cyra, waarna we vrij snel heel plots twee jaar verder zijn. Je zou het bijna missen. Toch wist het verhaal me toen nog niet te boeien, ondanks dat de personages nu zestien waren.

Cyra wist mij niet te pakken, want ik had net over een kenmerkende gebeurtenis uit het leven van Akos gelezen. Hij voelde voor mij als de hoofdpersoon aan, maar het gehele tweede deel was geschreven vanuit het oogpunt van Cyra, die mij niet zo wist te pakken. Ik wilde juist meer te weten komen over Akos en zijn broer, Eijeh. Pas vlak voordat we begonnen aan deel drie, vanaf waar we afwisselend beide perspectieven zouden lezen, wist het verhaal mij te pakken. Het werd interessant.

Toen werd het interessant
Uiteindelijk werd het dus interessant. Eindelijk. Ik had het echt niet meer verwacht, maar ik begon het verhaal leuk te vinden. De personages begon ik interessanter te vinden en ik las weer met plezier verder. Ik zal het tweede deel – waarvan de titel nog niet bekent is - dus ook absoluut lezen. Laten we zeggen dat Carve the Mark grote opstartproblemen had, maar het er gelukkig goed vanaf weet te brengen. Ik zal het boek echter niet aan iedereen aanraden, die overweging moet je geheel zelf maken. Ik denk dat de échte sciencefiction fans hier wel echt enorm van kunnen genieten.

Uiteindelijk wel een leuk boek
Als fan van de boeken van Divergent kon ik niet anders dan hoge verwachtingen hebben. Ik werd verliefd op de cover van Carve the Mark en liefkoosde het boek al voordat ik het gelezen had. Dus toen ik begon te lezen en het mij vies tegenviel, wilde ik het boek het liefst uit het raam gooien. 150 pagina's duurde het voordat ik begon te genieten van het verhaal. Eindelijk begon ik met de personages mee te leven en eindelijk vond ik het verhaal echt interessant worden. Dit maakt het uiteindelijk gelukkig wel een leuk boek. Het boek had wat mij betreft echter wel wat dunner gemogen. Carve the Mark heeft mij alles behalve omver geblazen en weet door het stroeve begin helaas niet meer dan drie sterren van mij te ontvangen.