Hemelse

De hemelse tafel: “Wreed, duister, absurdistisch en memorabel”

13-03-2017


De hemelse tafel

Het blijft steeds weer spannend welk boek er op de deurmat valt, een voorrecht om als recensent voor Lees Magazine zo’n verrassing te krijgen.

Deze recensie is van het een boek van Donald Ray Pollock, een voor mij onbekende auteur. De kaft bekijkend waan ik me in zuidelijk Amerika, een westernachtig tafereel van drie mannen op een paard, enigszins duister ogend. “Strange fruit” van Billy Holliday dringt zich op aan mijn gedachten, wat al lezend op de achterflap wordt bevestigd. Wreed, duister, absurdistisch en memorabel: dat staat me te wachten. Een prijswinnende auteur ook, die zijn leven in een papierfabriek heeft gewerkt en na een cursus creatief schrijven het papier verrijkt met het ene na het andere mooie boek.

De drie broers Jewett en vader Pearl hebben het zwaar, er is honger en uitbuiting. Elke droom wordt direct neergesabeld. Ze moeten ploeteren om in leven te blijven en vader Pearl werkt niet mee om het leven aangenamer te maken. Als hij plotseling overlijdt, ook al niet op een bepaald hoopvolle manier, is de eerste gedachte van één van de zoons niet verdriet, maar eerder verlossing: nu wacht hem de hemelse tafel: dikke koteletten , kortom alles waarnaar hij verlangt. Dat doet het verlangen naar een ander leven ook bij de jongens opbloeien, wat resulteert in een heftige reis, vol geweld, geld en achtervolging. De inspiratie halen ze uit de roman die één van de broers heeft, het verhaal biedt verlossing, waar zij ook wanhopig naar zoeken.

John Irving
De verschillende personen die in het boek voorkomen doen mij aan John Irving denken, oké de beren ontbreken, maar het absurdistische, de rauwheid is overeenkomstig. Vaak is het ronduit gruwelijk en hard, maar tegelijkertijd raken ze me in de kern. Dat geldt ook in de humor: vaak moest ik hardop lachen, terwijl het feitelijk helemaal niet leuk is wat je leest.

Alle personen in het boek krijgen een eigen platform, waarna uiteindelijk alle lijnen bijeen komen. Je leert ze kennen en krijgen een karakter. Het blijft geloofwaardig, waarmee het talent en de kwaliteit van Pollock van de bladzijdes afspat.

Dit boek zal ongetwijfeld de “Irving-lezer” boeien. De leesbaarheid van dit boek is misschien iets “zwaarder” maar zie het als een hemelse tafel: er zit zeker iets in waar je naar verlangt, in ieder geval moet je daarop hopen. Het zou mij niet verbazen als Pollock op het Nobelprijslijstje komt.

Carlien

Volgens mij kon ik eerder lezen dan praten en ook nu maak ik nog vrijwel elke dag tijd voor een boek. Ik kan als een groupie voor de boekwinkel staan in afwachting van het nieuwste juweeltje van mijn lievelingsauteurs en dan dagenlang man en kinderen verwaarlozen om " nog één bladzijde te lezen. Daarom zijn kookboeken geliefd : ze stillen mijn leestrek én verleiden me tot het creëren van iets lekkers. En dan is het gezin ook weer gelukkig en vergeven ze me mijn leesverslaving. Ik hoop dat ik je kan inspireren met mijn reviews. Veel leesplezier, Carlien van der Vlugt.