Recensie

Inferno: "Voor zij die houden van een goede thriller, kunst, Italië en mysterie."

Infernoheader

In Inferno verliest Robert Langdon datgene waar hij het meest belang aan hecht: zijn Mickey Mouse horloge. Dat, met het verlies van zijn kennis en herinneringen van de afgelopen drie dagen, is het startschot voor deze spannende thriller die iedere fan van Dan Brown, thrillerseeker en liefhebber van goede boeken gelezen moet hebben.

Het verhaal
Langdon wordt wakker in een ziekenhuis in Firenze met knallende koppijn, hallucinaties en dokter Sienna Brooks aan zijn zijde. Beiden krijgen ze geen tijd om te achterhalen wat er is gebeurd de afgelopen dagen want een huurmoordenaar dreigt Langdon's gat in zijn hoofd groter te maken. Ze vluchten weg en belanden samen in een race tegen de klok om de mensheid te redden van een nieuwe ‘gek’: Bertrand Zobrist.

Zobrist is, in het boek, een bekende wetenschapper en onderzoeker. Hij heeft boeken geschreven en geeft lezingen over de grootste bedreiging voor onze gezondheid: de mens. Volgens Zobrist is kanker, aids, malaria etc. de natuur haar poging om de parasiet genaamd ‘mens’ te vermoorden. Of althans te beperken. Want, zo zegt Zobrist, zijn we met te veel mensen. Er is niet genoeg eten, niet genoeg werk, niet genoeg ruimte op deze blauwe bol om ons allemaal te huisvesten. Hij stelt vast dat we nu op een cruciaal moment zijn in de geschiedenis. Ofwel zorgen we ervoor dat de helft van de mensheid sterft, zodat de soort kan overleven. Ofwel sterft onze soort uit over honderd jaar. Omdat hij niet wil wachten op de redding van het World Health Organization (WHO), komt hij zelf met een oplossing: een nieuwe pest epidemie. Het is aan Langdon en Sienna Brooks om ervoor te zorgen dat dit virus zich niet verspreid.

Puzzels, kunstwerken en verraad
Zoals elk Dan Brown verhaal, is dit boek ook weer een slinger van puzzels, kunstwerken en verraad. Hij keert terug naar Italië, na de pauze met De Da Vinci Code & Het verloren symbool, om zich te focussen op Firenze. De bakermat van vele kunstenaars zoals Da Vinci, Michelangelo en Dante Alighieri.

Dante, gekend van De Goddelijke komedie en zijn eerste hoofdstuk Inferno, is waar Dan Brown's Inferno zich rond focust. Hij brengt een interessante mix van mythologie die Dante geschapen heeft, naar de dood van Dante tot hedendaagse interpretaties en problematiek van dit omstreden werk van de meest gelezen poëet.

Zo begint Langdon's reis bij Botticelli's Kaart van de HelDe negen cirkels van de Hel die ons het moderne idee hebben gegeven wat onder onze aarde moet liggen. Net zoals in De Da Vinci Code ziet hij dat er is geknoeid met dit schilderij. Hierdoor start hij een hele zoektocht door Firenze, net zoals in Angels & Demons, die eindigt op een zeer heilige en belangrijke plaats, net zoals in Het Verloren Symbool. Misschien leest u al waar ik naar hint, want Inferno leent van zijn voorgangers. Dan Brown haalt het beste uit zijn vorige werken en brengt deze samen in een nieuw en intrigerend avontuur. Toen ik dit boek las, voelde ik de adrenaline die Robert Langdon en Sienna Brooks gevoed hebben. De grote twist? Langdon is niet zichzelf in dit boek. Door een hoofdwonde is hij verward, duizelig en een deel van zijn kennis kwijt. Dat plaats Langdon meer op het niveau van de lezer, die geen doctoraat heeft in kunstgeschiedenis en boeken heeft geschreven over symbologie, mythologie en geheime genootschappen. Dit zorgt er voor dat Langdon, meer dan ooit, moet rekenen op de hulp van anderen. Hij maakt fouten, moet langer nadenken dan gebruikelijk, terwijl hij de schijn hoog moet houden naar gevaarlijke individuen dat hij nog steeds die 'goeie ouwe Langdon' is. Hierdoor is het omslaan van een pagina steeds verrassend.

Aanrader
Ik raad dit boek ten zeerste aan. Voor zij die houden van een goede thriller, kunst, Italië, mysterie en niet slapen tot je het boek uit hebt, is dit het boek dat je moet lezen. Maar ook voor de casual lezer raad ik dit aan. Dan Brown schrijft zijn hoofdstukken vrij kort, dus kun je het ideaal neerleggen en terug oppakken wanneer je maar wil.


Recensie door Brandon Calluy