Header Wham
Header Wham
Recensie

Wham! George en ik: een warme, tot de verbeelding sprekende inkijk in de popwereld van de eighties

15-10-2019

Andrew Ridgeley maakte in de jaren tachtig naam als de helft van Wham!. Samen met George Michael veroverde hij miljoenen harten met opstandige looks en hits als 'Club Tropicana', 'Wake Me Up Before You Go-Go' en natuurlijk 'Last Christmas'. Nu doet hij letterlijk en figuurlijk een boekje open over die tijd. Ridgeley neemt je in Wham! George en ik mee langs alle aspecten van het bandleven en de vriendschap met George Michael.

Stoppen op het hoogtepunt


Het is zaterdag 28 juni, 1986. Wham! heeft alle doelen behaald. Ze zijn wereldwijd beroemd, scoren hit na hit en hebben twee extreem succesvolle albums. En dus is dit het einde van de band. Want dat was altijd al het plan: om te stoppen op het hoogtepunt. Ridgeley neemt je mee langs alle aspecten van het leven in de jaren tachtig. Van het leven van jongeren in die tijd, tot de bijzondere modekeuzes die gemaakt werden. Het leven van een popster, de 'Whamania' tot aan de moeizame relatie met de pers: Ridgeley schuwt niks. Hij vertelt over het moment dat er in zijn klas een nieuwe, onzekere jongen kwam zitten, met wie hij niks gemeen had behalve een uitgebreide muzieksmaak. De vriendschap die ontstond, de wens om succesvol te worden in muziek en het harde werken dat daarbij kwam kijken volgde. Ridgeley neemt je mee langs de doorbraak, de tournees, het einde van de band maar ook het moment dat hij hoorde dat Michael overleden was. Een completer beeld kan je bijna niet krijgen.

Leuk beeldend, maar soms verwarrend


Ridgeley heeft bewezen dat hij goede liedjes kan schrijven, maar van boeken schrijven heeft hij duidelijk iets minder kaas gegeten. Dat is al merkbaar bij het eerste hoofdstuk: Ridgeley beschrijft één avond, maar speelt het daarbij klaar om nog vier verschillende momenten in de geschiedenis van Wham! uit te lichten. Leuk, beeldend, maar wel verwarrend. Daarnaast valt hij soms in herhaling en gaat hij soms te veel uit van voorkennis. Voor mensen die iets minder weten over muziek (toonsoortverschillen, specifieke producers, dat soort dingen) loopt het boek daarom soms vast op vaktermen en namen die niet zoveel zeggen.

Inhoudelijk valt er verder weinig op aan te merken. Ridgeley beschrijft de jaren tachtig zo levendig en vloeiend dat het boek makkelijk wegleest. Zelf heb ik geen seconde van die tijd meegekregen, maar dankzij het boek heb ik er nu een heel duidelijk beeld van.

Een must-read


De soms wat onnavolgbare tijdsprongen die Ridgeley regelmatig in zijn verhaal maakt, doen dus niks af aan de sfeer of leesbaarheid van het boek. Het is een mooi, warm, tot de verbeelding sprekend verhaal over twee (bijna) twintigers die zich in de jaren tachtig door school en een spectaculaire muziekcarrière worstelen. Wham! George en ik is daarmee niet alleen een must voor de oud-Whamania leden, maar een aanrader voor elke liefhebber van muziek uit die tijd.