Header eerste persoon enkelvoud
Header eerste persoon enkelvoud
Recensie

Prachtige taal en Murakamiëske ikken in Eerste persoon enkelvoud door Haruki Murakami

Door: Elske
14-05-2021
2 min

De Japanse Haruki Murakami is niet weg te denken uit de hedendaagse literatuur. Van fictie tot non-fictie en van zeer omvangrijke romans tot korte verhalen – hij schreef het allemaal. Norwegian wood, Kafka op het strand, 1q84 en Spoetnikliefde zijn slechts vier bekende titels van zijn hand. In zijn werk spelen magisch realisme, prachtige metaforen en bevreemding een grote rol. Zo ook in zijn onlangs verschenen verhalenbundel Eerste persoon enkelvoud.

Een honkballiefhebber, een voormalig muziekrecensent, een genodigde voor een bruiloft. Dit zijn drie van de acht ikken die centraal staan in deze verhalenbundel. In acht korte verhalen, elk vertelt vanuit eerste persoon enkelvoud, leest de lezer over acht verschillende personages die reflecteren op gebeurtenissen uit hun leven.

Murakamiëske ikken

De taal in deze bundel is vanouds mooi. Murakami’s woordkeuze en vergelijkingen zijn prachtig. Precies zoals de lezer van hem gewend is. De verhalen uit de bundel beslaan zo’n twintig tot dertig pagina’s, maar zijn afzonderlijk sterk en spreken tot de verbeelding. De betrokkenheid van de lezer bij de verhalen is dan ook keer op keer groot. Dit komt naast de mooie taal ook door het gekozen vertelperspectief. Er wordt namelijk vanuit de eerste persoon verteld. De ikken zijn vreemd, mooi en goed doordacht. Daarnaast ademen veel van de verhalen de persoon Haruki Murakami: zijn liefde voor bijvoorbeeld The Beatles en honkbal komen terug in de verhalen With The Beatles en De Yakult Swallows gedichtenverzameling. Dat de uitgeverij de ikken uit Eerste persoonlijk enkelvoud ‘Murakamiësk’ duidt, is dan ook volkomen terecht.

“’Kom op, denk eens na,’ zei de oude man. ‘Doe nog een keer je ogen dicht en denk intens na. Over een cirkel met meerdere middelpunten maar zonder omtrek.”

Leven en dood

Hoewel de verhalen op zichzelf staan, kan de lezer hier en daar een verbinding opmerken. Zo noemt de schrijver in Op een kussen van steen op dat de liefde en de dood de belangrijkste elementen van het leven zijn. In de resterende verhalen van de bundel zijn dit ook de belangrijkste thema’s. In deze bundel komen geen opblaaspoppen, pratende katten, of waterputten die leiden naar een andere werkelijkheid voor. Net als de lezer accepteert dat het magisch realisme in Eerste persoon enkelvoud geen rol speelt, voert Murakami een pratende aap op. Dit zorgt voor blijdschap en herkenning.

Een mooie verhalenbundel

Eerste persoon enkelvoud is een mooie verhalenbundel. De prachtige taal en Murakamiëske ikken zorgen voor een fijne leeservaring. Alle verhalen zijn sterk, maar niet alle verhalen zijn even memorabel. Crème blijft de lezer het meest bij. Hoe Murakami daar aan de hand van metaforen het leven weet te duiden, is uit de kunst. Alleen dat verhaal is de aanschaf van deze bundel al (meer dan) waard.

Elkse recensent afbeelding
Elske