Lou Reed Header

Lou Reed, een leven in The Velvet Underground

Lou Reed is klootzak. Nee, dat zijn niet mijn woorden, maar de woorden van vrijwel iedereen die in de biografie over Lou Reed aan het woord komt. Eigenlijk is het vanaf de eerste pagina van het boek duidelijk dat Reed niet de makkelijkste was. Niet om mee te leven, maar ook zeker niet om mee te werken. Daar is vriend en vijand het wel over eens. Niets geen 'over de doden niets dan goeds' dus. En eigenlijk is dat best verfrissend. Want klootzakken heb je overal, dus waarom niet in de muziekwereld.

Sounes probeert nog wel verklaringen te vinden voor het nare gedrag van Reed. Die lijken vooral te liggen in diens jeugd. Die was niet al te prettig en wanneer hij als puber te maken krijgt met psychische problemen laten zijn ouders hem shocktherapie ondergaan. Volgens velen die Lou als jonge jongen kende is daarmee zijn persoonlijkheid onherroepelijk verandert.

Getalenteerd op een onconventionele manier
Wat is er in deze biografie over Lou Reed, die voorzichtig gezegd niet de aller sympathiekste was, dat toch fascineert? De muziek. Want iedereen is het er roerend over eens dat Reed zeer getalenteerd was. Al was dat dan op een onconventionele manier. De pagina's over de New Yorkse scene van de jaren zestig, met Andy Warhol, Nico, de opkomst en ondergang van The Velvet Underground zijn een genot om te lezen en geven een goed beeld van die hele periode. En meer dan dat, ze maken duidelijk hoe Lou Reed kon uitgroeien tot een invloedrijk muzikant, ondanks zijn gedrag.

Deze biografie over Lou Reed is zeker niet een van de vrolijkste, maar geeft uitstekend de sfeer van Lou Reed's persoonlijkheid en muziek weer. Om zoals Reed zelf te spreken: "Ik ben wie ik ben. Het is wat het is, en fuck you."