Recensie

Een ongelooflijk saai boek voor iemand die zoveel meegemaakt heeft

Door: Joeri
25-04-2017
Mijn Autobiografie

Sir Alex Ferguson is zonder twijfel de belangrijkste voetbaltrainer van de laatste dertig jaar. Er is voor de coach Ferguson waardering alom. Op het menselijk vlak ligt dat anders. Tijdens zijn carrière kwam de Schot nukkig over. Zijn interviews haalde alleen het nieuws als hij iemand negatief bejegende. Met Mijn Autobiografie verandert er in dat opzicht niet veel. Ferguson heeft een ongelooflijk saai boek geschreven voor iemand die zoveel meegemaakt heeft.

Mijn autobiografie 

Hollandse glorie
In het boek zitten verscheidene raakvlakken met Nederland. Edwin van de Sar schreef een – zwak – voorwoord, Ruud van Nistelrooy kreeg een heel hoofdstuk naar zich vernoemd. In ruim driehonderd bladzijden worden onder meer Stam, Buttner, Van Persie, Meulensteen en Jol genoemd. Meest opvallende openbaring is dat Fergie overwoog Martin Jol als veldtrainer aan te stellen. "Ik was onder de indruk geweest van Martin en was eigenlijk al van plan hem de baan aan te bieden," zo valt er te lezen.

Geen vermakelijke anekdotes
Dat er geen vermakelijke anekdotes over de vaderlandse spelers in staan ligt niet aan onze medelanders. Ondanks dat Sir Alex meermaals noteert dat hij zoveel goede verhalen heeft overgehouden aan zijn levensjaren, weet hij er geen enkele keer één te vertellen. De verhalen zijn gehaast en slecht opgeschreven. Nergens wordt de tijd genomen om een verhaal goed te verkopen.

Vereffenen van openstaande rekeningen  
Waar de Schot meer ruimte voor uitgetrokken heeft, is het vereffenen van openstaande rekeningen. Nu hij officieel geen deel meer uitmaakt van het voetbal verwachtte ik een eerlijke, retrospectieve blik. Niets is minder waar. De BBC, de FA, Rafa Benitez, David Beckham, het scheidsrechterscorps, Roy Keane, allemaal hebben ze fouten gemaakt die Ferguson wel moest benoemen. Hem treft geen blaam. De straat voor Huize Ferguson is brandschoon.

Vertaling van Mijn autobiografie 
De schrijfstijl die Paul Hayward, de ghostwriter van Ferguson, verkiest is warrig. Het boek beslaat vrijwel alleen de periode van 2001 tot 2013. Chronologie is in zowel boek als hoofdstuk bijzaak. De drie Nederlandse vertalers doen ook een duit in het zakje. Bij het EK in Portugal worden Europacup-wedstrijden gespeeld, de Champions League-finale van 2008 wordt omschreven als finale van de ‘European Cup’ en het Amsterdam Tournament wordt vertaald naar ‘Amsterdamse toernooi.’ Het vermoeden dat de vertalers geen sportfanaten zijn groeit per vergissing.

Controle is zijn sleutelwoord
Ferguson is meer dan een kwart eeuw coach geweest van misschien wel de grootste voetbalclub ter wereld. Hij is alle groten ter aarde tegengekomen, als contractspeler of tegenstander. Toch weet hij geen enkel verhaal op papier te zetten dat je direct aan je voetbalvrienden wilt vertellen. Zijn sleutelwoord als manager was controle. Het lijkt erop dat hij die lijn in zijn autobiografie heeft doorgetrokken. Dat hij in zijn dankwoord zijn advocaat bedankt voor de goede begeleiding in het schrijfproces komt niet als een verrassing. 

Joeri
Joeri