Header 1 Esther
Header 1 Esther
Recensie

Ik wil je laten weten dat we er nog zijn van Esther Safran Foer: "Twee geboortedatums voor één kind"

22-05-2020

In 2002 debuteerde Jonathan Safran Foer met Everything Is Illuminated. De roman was gebaseerd op feiten, vermoedens en fantasie; fictie die levensecht aanvoelde. Bijna twintig jaar later werpt zijn moeder, Esther Safran Foer opnieuw licht op hun familiegeschiedenis. Ik wil je laten weten dat we er nog zijn is het verslag van de zoektocht naar de achtergrond van haar ouders. Net als haar zoon vindt ze niet alle antwoorden, maar wel voldoende voor een boeiende autobiografie.

Onbesproken herinneringen aan de Holocaust

Esthers beide ouders hebben als enigen van hun familie de Holocaust overleefd. Wanneer ze elkaar aan het einde van de oorlog ontmoeten, trouwen ze en verhuizen ze enkele jaren later naar Amerika. Hoewel Esther volgens haar geboorteakte op 8 september 1946 geboren is, werd haar verjaardag steevast op 17 maart gevierd. Het is slechts een van de vele mysteries die haar kindertijd en jeugd kenmerkt.

Hoewel er amper over gesproken wordt, is de holocaust alomtegenwoordig. Esther heeft geleerd om met de stilte te leven tot ze op haar veertigste ontdekt dat haar vader voor de oorlog getrouwd was. Zijn echtgenote en dochter overleven de oorlog niet. Het treft Esther hard dat ze niets afwist van het bestaan van haar halfzus en ze besluit op onderzoek uit te gaan.

Een puzzel met ontbrekende stukken

Samen met haar drie zonen probeert de auteur de puzzelstukken samen te leggen. Dat er gaten in de puzzel zitten die nooit kunnen worden opgevuld, zorgt voor frustratie maar ook aanvaarding. Ze zal niet alles te weten komen, maar wel zoveel ze kan. Meer kan ze niet doen om haar ouders en hun overleden familieleden te herdenken. Het boek Ik wil je laten weten dat we er nog zijn is meer dan het verslag van die zoektocht. Het is een eerbetoon, een filosofisch werk over de kracht van herinneringen en het duister van geschiedenis.

Toegankelijke schrijfstijl

In het begin is de roman vrij chaotisch, met fragmenten van anekdotes en onafgewerkte herinneringen. De bijgevoegde stamboom biedt enige houvast, maar je begrijpt al gauw hoe de auteur zich als kind gevoeld moet hebben telkens wanneer er een verhaal abrupt werd afgebroken.

De trots over haar zonen spat van de pagina’s, maar de herhaaldelijke vermeldingen van hun verwezenlijkingen lijkt na een poosje op een reclamestunt en doet afbreuk aan de ingetogen toon van de rest van de roman. Toch is de schrijfstijl vlot en weet ze de Joodse cultuur op een toegankelijke manier tot leven te brengen.

Verankering

De auteur komt meer te weten dan ze verwacht had, wat haar in staat stelt een aantal van haar vragen te beantwoorden en zichzelf binnen een grote groep familieleden en vrienden te plaatsen. Zo verankert ze zichzelf, haar kinderen en kleinkinderen aan het verleden én aan de toekomst.

Ikleesthuis

#ikleesthuis

Veel mensen zitten op dit moment binnen, maar wat moet je met al deze tijd? Om de Nederlanders een hart onder de riem te steken, is het CPNB de campagne #ikleesthuis gestart. Zij willen proberen om (potentiële) lezers aan een mooie leeservaring met een boek te helpen. Boeken zorgen namelijk voor verrijking en verdieping, verhalen bieden ontspanning en ontsnapping. Vooral nu andere sociale en culturele activiteiten daar niet meer voor kunnen zorgen. En wij dragen graag ons steentje bij.

© Foto CPNB #ikleesthuis