Donker
Donker
Recensie

Zo donker buiten van Marnix Peeters is een schitterende reconstructie over de levensloop van zijn moeder

25-11-2019

Zij was bescheiden en van mening dat het beste leven zich in de schaduw afspeelt. Je doet wat je moet doen en wanneer je verdwijnt is het alsof je er nooit bent geweest. Je hebt voetsporen noch vingerafdrukken achtergelaten, het leven is een voorbereiding op schim zijn. In die zin paste alzheimer wel bij haar: na de diagnose die zij al jarenlang vreesde, doolde zij steeds meer rond in de stille nevel die haar ging omgeven. En toch heeft ook zij haar sporen nagelaten, zeker bij Peeters. Zo donker buiten is Marnix Peeters' requiem, het afscheid van een zoon aan zijn moeder.

De schrijver poogt zich te herinneren hoe zij was voor de ziekte. Het zijn pogingen die vaak eindigen in duisternis. Maar misschien is dat wat rouwen is. Graven naar voorbij het verdriet. Langzaam het goede, aangename vroeger weer blootleggen en opnieuw kleuren ontwaren in een donkere herinnering. Eerlijk, onverbloemd en geschreven met gevoel.

Herkenning

Bij het zien van de schitterende cover van Zo donker buiten van Marnix Peeters begin je spontaan te glimlachen door de lach van de vrouw op de foto. Je ziet dat ze het naar haar zin had op het moment dat de foto werd genomen. Voor velen die een ouder of iemand kennen of gekend hebben met alzheimer zal het een herkenbaar verhaal zijn, omdat ze het zelf meemaken of hebben meegemaakt. Ook het rouwproces zal voor velen die een (groot)ouder hebben verloren herkenbaar zijn. Voor diegenen die dat (nog) niet hebben meegemaakt, kan het schrikken zijn.

Openhartig verhaal

Zo donker buiten van Marnix Peeters is een ontroerend, openhartig verhaal over zijn moeder die alzheimer heeft en uiteindelijk komt te overlijden. Hij beschrijft de fases van alzheimer waarin zijn moeder doorheen ging, hoe langzaam dat proces ging waardoor je het niet direct in de gaten hebt. Hoe een sterke, krachtige vrouw langzaamaan verandert in een oud vrouwtje dat zich niets meer herinnert. Hoe dat was voor haar en haar man en kinderen. Tussen de fragmenten door krijg je een goed beeld van hoe zijn moeder was en hoe haar leven was voordat ze alzheimer kreeg door de terugblikken in de tijd. Het zijn korte, maar krachtige fragmenten waarin de auteur zijn gevoelens goed tot uitdrukking weet te brengen. Ook na haar overlijden weet hij zijn gevoelens goed te verwoorden in korte fragmenten.

Verdrietige fragmenten met humor

Het kan voor de buitenwereld soms wat schokkend zijn zoals bijvoorbeeld hoe kwaad zijn vader soms op zijn moeder reageerde. Naast de ontroerende, schokkende en verdrietige fragmenten zitten er ook humorvolle fragmenten tussen zoals bijvoorbeeld de reactie van zijn vader toen hij en zijn vrouw een tandem kregen. Het is mooi dat Marnix Peeters de woorden van zijn moeder in het Limburgs-Kempens heeft gelaten en niet heeft vertaald naar het Nederlands. Bijvoorbeeld de opmerking na het gemopper van haar man nadat ze drie taartpunten had gegeten: "Spijtig dat".

Afbeeldingen die je raken

De drie schitterende foto's in het boek maken het boek compleet. Je ziet haar op twee foto's als jonge vrouw en op de laatste foto zoals ze op het laatst was. Tissues zijn aan te bevelen als je dit boek gaat lezen, want er kunnen veel tranen gaan vloeien. Zo donker buiten van Marnix Peeters is een ontroerend, openhartig verhaal over het omgaan met een ouder en partner die alzheimer heeft en uiteindelijk komt te overlijden. Marnix heeft dat heel goed verwoord in de fragmenten in dit boek, die voor velen herkenbaar zullen zijn.