Boek De verloren berg
Boek De verloren berg
Recensie

De verloren berg van Lieke Kézér is een melancholisch kunstwerk

Door: Elske
20-09-2019

Lieke Kézér is debutant-af. Na haar succesvolle De afwezigen, dat bekroond werd met de ANV Debutantenprijs én de Bronzen Uil, verscheen onlangs De verloren berg. Dit boek vertelt het verhaal van een ontwricht gezin na het overlijden van moeder. Het is schrijnend, bevat berg-gerelateerde parallellen en zet je aan het denken. De verloren berg voelt als melancholische kunst.

Verdriet, camper en confrontaties

Thomas’ vrouw Kira overlijdt bij een auto-ongeluk. Hij blijft achter met zijn twee dochters en zoon en heeft nu de rol van vader, moeder en rouwende echtgenoot. Terwijl hij zijn verdriet probeert te verwerken zoekt hij zijn heil bij een andere vrouw. Dit heeft een desastreuze uitwerking op zijn gezin en daarom wil hij weg: weg van huis en van de plek waar hun leven als gezin was. Hij besluit zijn kinderen mee te nemen op reis, in een camper. Dit zorgt voor conflicten en confrontaties, zowel tussen gezinsleden als ieder gezinslid met zichzelf.

Tweedeling

Kézér’s schrijfstijl is prachtig. Hartverscheurend, melancholisch en schrijnend beschrijven het gevoel dat het verhaal oproept het best. Haar zinnen zijn raak en rijk: de manier waarop ze gevoelens, situaties en omgeving beschrijft, zorgt ervoor dat je je als lezer vrij snel bij de zee en tussen de bergen waant. Dat is ook de tweedeling die wordt aangehouden in het verhaal: de hoofdstukken met als titel ‘de zee’ vinden thuis plaats, voor het vertrek met de camper; de hoofdstukken met titel ‘de bergen’ vinden op reis plaats, na het vertrek met de camper. De afwisseling tussen de twee verhaallijnen voorziet het boek van een unieke dimensie. Mondjesmaat completeert Kézér de schets van het leven van het gezin, waardoor gebeurtenissen betekenis krijgen en de eerdere onbegrijpelijke beslissingen begrepen kunnen worden.

Een berg van een boek

Naast een expliciete omschrijving in het verhaal kan de lezer zelf ook zijn hart ophalen met het verklaren van de titel. Zo kan ieder personage gezien worden als (de top van) een verloren berg. De afstand tot het dal, ofwel de andere personages, is voelbaar. Dit geldt zelfs voor Kira. De beperkte regels die besteed worden aan haar verhaal helpen je een gedegen beeld te vormen van haar. De leeservaring kan worden vergeleken met een bergbeklimming, het duurt even voordat je in het verhaal zit, net als je benen die bij de start van een bergwandeling moeten wennen aan de klim. Maar zodra je onderweg bent, en de top in zicht komt, wil je niet meer terug. En het mooiste? Elke situatie kan gezien worden als een top, een (diep) dal, of zelfs een combinatie van beide. Het zet je dan ook meer dan eens aan het denken. Dat is exact wat dit boek als een berg boven anderen doet uitsteken.

Literair genot

Kortom, De verloren berg is een literair genot. Na de eerste lastige meters staat je een geweldige klim te wachten. Het einde van het verhaal kun je vergelijken met het bereiken van de bergtop: het is verrassend en ontroert. Dat uitzicht wil je niet missen!

Elkse recensent afbeelding
Elske