Header geschiedenis van mijn seksualiteit
Header geschiedenis van mijn seksualiteit
Recensie

Grijnzend buiten de lijntjes kleuren met De geschiedenis van mijn seksualiteit, het debuut van Sofie Lakmaker!

28-06-2021
2 min

Als je interesse hebt voor literatuur is de kans klein dat je niet op de hoogte bent van de hype die er bestaat rond De geschiedenis van mijn seksualiteit. Hoe dan ook is het in coronatijden niet altijd eenvoudig geweest om een boek goed in de markt te brengen, maar debutant Sofie Lakmaker maakte zoveel furore dat ze plots vlot over de tongen ging in de boekenwereld. Dit knaldebuut moet je gelezen hebben.

Eerlijk gezegd: het zou Sofie Lakmaker oneer aandoen om hier een samenvatting van haar verhaal te maken. In grote lijnen gaat het over hoofdpersonage Sofie Lakmaker die een intellectueel zou willen worden of wordt of had kunnen worden. Eigenlijk doet het er allemaal niet zo toe. Veel belangrijker zijn haar worstelingen met seksualiteit, angst en het leven in het algemeen. Hoewel de titel dat misschien niet onmiddellijk doet vermoeden werd De geschiedenis van mijn seksualiteit als roman uitgegeven. Dat deze roman onconventioneel is, heeft veel te maken met zijn hyperbiografische inhoud die in een quasi onbestaande plot beschreven wordt. Er is geen logische verhaalopbouw en de vertellingen springen doorheen tijd en ruimte. Toch vereist het slechts de aandachtsspanne van de gemiddelde smartphoneverslaafde en verveelt het geen seconde. Met andere woorden; dit boek is al even chaotisch als de tijd waarin het tot stand kwam en net daarom is het ook zo geniaal. In het verhaal zelf komt Lakmaker dan ook tot de constatatie: hier zit geen roman in. Het is even contradictorisch als grappig.

Zinderende monoloog

Met een ongenaakbare directheid fileert Sofie Lakmaker de maatschappij waarin ze verloren loopt (de onze!). In een zinderende monoloog schakelt ze tussen vastberadenheid en onzekerheid. Haar stem is zo aanwezig dat ze een wordt met het boek. Daarbij becommentarieert Lakmaker voortdurend haar eigen acties en vertellingen. Zichzelf sparen doet ze nergens, zelfspot en ironie spannen de kroon. Wanneer ze dan toch in dialoog treedt, is dat met de lezer. Ook de rechtstreekse aanspreking is namelijk een vaar haar vele manieren om je bij je strot te grijpen. Spoiler alert: loslaten doet ze nooit.

Op lossen schroeven

Algemeen beschouwd is dit boek een doorsnede van onze tijd. Oude waarheden worden op losse schroeven gezet en dat weerspiegelt zich in de verwijzingen die dartelen van Wittgenstein en Freud over Woolf en Kafka naar Lil’ Kleine en Frenkie de Jong. Misschien is De geschiedenis van mijn seksualiteit wel een leidraad in deze onstabiele tijden? Hoe dan ook is het nu al een cultboek waarnaar ooit zal teruggegrepen worden om onze onzekerheden te kunnen begrijpen. Of net niet. Wat maakt het uit.