Header vind me
Header vind me
Recensie

Vind me van André Aciman biedt mooi proza, maar onbevredigende samenhang

Door: Elske
25-11-2019

Noem me bij jouw naam bezorgde André Aciman wereldwijd succes. Het boek ontving lovende recensies, werd verfilmd en bekroond met een Lambda Literary Award voor Gay Fiction. Het langverwachte vervolg verscheen afgelopen maand en kreeg de titel Vind me. Dat een vervolg lastig is om te schrijven, bleek ook in dit geval. Ondanks Aciman’s mooie proza, is de samenhang in het verhaal onbevredigend en vergezocht.

Vind me vertelt het verhaal van drie mannen: Samuel, Samuel’s zoon Elio en Oliver. Zij vinden liefde, onafhankelijk van of ze in liefde geloven of naar liefde op zoek zijn. Dit gebeurt door vluchtige, toevallige ontmoetingen. De gevonden liefdes verschillen van elkaar, uiteenlopend van de ware liefde tot de 'dit had een leuke avond kunnen zijn maar niet meer dan dat' liefde. Dit leidt voor ieder, bewust of onbewust, tot de vraag: hoe vinden we ware liefde en het wat is het?

“Het lot heeft een grote retrospectieve behendigheid in hoe het de kaarten verdeelt.”

Ongeloofwaardig, maar mooi

De belevingswereld van de drie mannen beschrijft Aciman mooi. Hun hunkeringen en verlangens komen naar de oppervlakte, maar ook hun twijfels. Aciman gebruikt heldere vergelijkingen om deze te duiden. Het beperkte verloop van tijd in elk verhaal zorgt ervoor dat de intensiteit toeneemt. Toch is de belevingswereld van de mannen ook ongeloofwaardig. Dit komt bijvoorbeeld door de vluchtige ontmoetingen die haast direct tot onvoorwaardelijke liefde leiden en de toevalligheden in hun levens. Desondanks leest het boek vlot en blijf je als lezer geïnteresseerd in het verloop van het verhaal.

Gebrek aan samenhang

De samenhang tussen de drie afzonderlijke verhalen blijft lang onduidelijk. Wanneer eindelijk duidelijkheid wordt verschaft, is het niet bevredigend. De samenhang lijkt vergezocht, krijgt kort de aandacht en is slechts mondjesmaat uitgewerkt. Het doet af aan de kwaliteit van de afzonderlijke verhalen. Het verhaal rondom Samuel en Miranda had een afzonderlijk boek kunnen zijn. Het idee daarachter is prachtig. De openingszin ‘Waarom zo boos?’ leidt tot schitterende dialogen en onverwachte gevoelens. Aciman had dit verhaal mogen combineren met het verhaal van Elio, omdat de connectie tussen vader en zoon een heldere is. De toevoeging van het verhaal van Oliver voelde echter irrelevant. Voor de fans van Noem be bij jouw naam zal het juist precies zijn waar ze op wachtten: komt er een vervolg aan de relatie tussen Elio en Oliver? Vind mewordt er in elk geval niet beter van.

Veel potentie

De verschillende verhalen die worden verteld hebben afzonderlijk veel potentie. Aciman’s schitterende vertelkunst draagt daaraan bij. De samenhang tussen de drie verhalen was echter onbevredigend. Durfde Aciman het succesvolle Noem me bij jouw naam niet los te laten en heeft hij om die reden een kunstmatig aanvoelend vervolg geschreven? Zo komt het wel op de lezer over.

Elkse recensent afbeelding
Elske