Meisje
Meisje
Recensie

Het kwaad stroomt met dikke golven uit de pen van de auteur in Het vijfde meisje van J.D. Barker

27-11-2019

De Amerikaanse auteur J.D. Barker begon zijn carrière als journalist en ghostwriter. Zijn debuutroman, Forsaken, was niet alleen goed voor een nominatie voor een Bram Stoker Award in 2014 maar viel tevens op bij de nabestaanden van Dracula-auteur Bram Stoker. Inmiddels is zijn naam verbonden met de Sam Porter-trilogie waar in Nederland inmiddels na Horen, zien, zwijgen, het tweede deel Het vijfde meisje is verschenen. Het slotdeel Vergeef me, wordt 14 april 2020 verwacht.

Rechercheur Sam Porter is van de zaak tegen seriemoordenaar Anson Bishop gehaald nadat hij het slachtoffertje Emory Talbot uit handen van Bishop redde maar de crimineel liet lopen. Als het lichaam van de 15-jarige Ella Reynolds in een bevroren lagune wordt aangetroffen, is het voor de federale FBI duidelijk dat Bishop hier verantwoordelijk voor is en de jacht op hem wordt geopend. De inmiddels onvindbare Porter duikt in het verleden van Bishop en raakt er steeds meer van overtuigd dat de moord, inmiddels is de 17-jarige Lili Davis, weinig heeft van de methode doe Bishop heeft gehanteerd. Er moet dus nog een soortgenoot van hem bezig zijn, zij het op een andere wijze.

Wisselend perspectief

Voortdurend van perspectief wisselend laat Barker de meest belangrijke personages hun rol spelen. Dat betekent, gezien de relatief korte hoofdstukken, dat de snelheid hoog is en er veel gebeurt. Zijn reputatie hooghoudend, is het verhaal doorspekt van een ruime variëteit aan gruwelijkheden en wreedheden. Daar tussendoor wordt er onnodig tijd verspild door een eeuwenoude strijd tussen twee politiekorpsen die voornamelijk over prestige gaat. Ook dit tweede deel is weer een bijzonder lijvig geheel geworden wat op zich wel knap is omdat er nauwelijks vooruitgang wordt geboekt in onderzoeksresultaten. Voorlopig overtreft het aantal slachtoffers nog steeds het aantal arrestaties. Wel wordt, aan de hand van onderliggende relaties van slachtoffers, een duidelijk motief voor de moordenaar als analyseresultaat geformuleerd. Helaas vindt bevestiging nog steeds plaats door de vondst van weer een volgend slachtoffer.

Onvoorspelbaar

Barker is eigenaar van een uiterst creatieve geest die in staat is het slechtste in de mens naar boven te halen, wat hij ook niet nalaat te doen. Tevens is hij in staat om een zeer grote groep lezers in vele landen aan zich te binden, terwijl hij ze niet verwent met juridisch juiste en bevredigende oplossingen. Nee, hij blijft met slachtoffers strooien maar tegen het einde van dit tweede deel, gaan langzaam wat stukjes in elkaar vallen. Wat als onderzoeksresultaat resteert, impliceert dat het hele avontuur is terug te herleiden naar een beperkt groepje mensen die elkaar vanuit het verleden kennen. Het laatste deel, Vergeef me, gaat met de input uit de vorige twee delen verder waarbij één zekerheid wel te voorspellen is. Het zal allemaal anders verlopen dan het gros van de lezers verwacht en dat is tevens het grootste compliment voor de auteur; Hij is net zo onvoorspelbaar als het verloop van zijn verhalen. Plotwendingen en misleidingen prikkelen de nieuwsgierigheid en veroorzaken meer mogelijkheden waarom alles aan het gebeuren is. En zijn fans? Die huiveren, sidderen maar lezen stug door, op weg naar de volgende moord.