Header een duister pad versie 4
Header een duister pad versie 4
Recensie

Met Een duister pad doet Corine Hartman niet onder voor haar Scandinavische collega’s

Door: Elske
17-09-2019

Corine Hartman is geen onbekende in de Nederlandse thrillerwereld. Haar boeken werden eerder genomineerd voor de Diamanten Kogel en De Gouden Strop. Een duister pad, haar nieuwste boek, draait om Faye; een patiënt in een psychiatrische inrichting op de Veluwe. Familiegeheimen, zogenaamde zelfmoord en verdwijningen zorgen voor opschudding in haar leven.

Verdwenen uit een psychiatrische inrichting

De directeur van de inrichting waar Faye woont, is haar vader. Emilie, een nieuwe bewoner, heeft problemen door de vermeende zelfmoord van haar vriend Steven. Emilie gelooft niet dat hij zelfmoord heeft gepleegd en vertrouwt Faye toe dat ze het gevoel heeft achtervolgd te worden. Als Emilie verdwijnt, gaat Faye op onderzoek uit. Daarbij loopt ze rechercheur Simon tegen het lijf, die ook zijn twijfels heeft bij de dood van Steven. Kunnen ze samen de waarheid achterhalen?

“Hoe pijnlijk je einde wordt, heb je zelf in de hand. Als je zwijgt, zal ik je langzaam laten wegzakken in het eeuwige niets.”

Waan of werkelijkheid?

De flaptekst kopt: Waar ligt de grens tussen waan en werkelijkheid? Probeer dat maar eens te achterhalen. Hartman speelt namelijk heel verfijnd met de psychische problemen van Faye, dat maakt haar een heel interessant personage. De problemen zijn zichtbaar door Faye’s tics, zoals het obsessief bedenken van kruiswoordpuzzels en zelfbeschadiging. Faye’s verhaallijn is in de eerste persoon geschreven, met veel aandacht voor haar gevoelens en gedachten. Je voelt je daardoor snel verbonden met Faye. Maar Faye praat ook met haar overleden moeder, wat de lezer duidelijk maakt dat niet alles dat wordt weergegeven ‘echt’ is. Dat gegeven doet je regelmatig twijfelen aan Faye en daar maakt Hartman handig gebruik van in het plot.

Onverwachte wendingen en nauwkeurige uitwerking

De dunne lijn tussen waan en werkelijkheid doet ook veel voor het plot. De twijfel aan de betrouwbaarheid van de informatie die je als lezer gepresenteerd krijgt, zorgt voor onverwachte wendingen. Dat waarvan je in eerste instantie dacht dat het waan was, is werkelijkheid en vice versa. Ook het eerste hoofdstuk zaait verwarring. Je wordt vaak op het verkeerde been gezet en dat is heerlijk! Het maakt dat je het boek lastig kunt wegleggen. Je wil simpelweg weten hoe het in elkaar steekt. Daarnaast heeft Hartman het verhaal nauwkeurig uitgewerkt met een verrassend einde, waardoor je het boek met een tevreden gevoel dichtslaat. En de eindjes die openblijven? Die vormen hopelijk een mooie aanleiding voor een vervolg.

Prachtig neergezet

Een duister pad is een thriller van Nederlandse bodem met een prachtig neergezette verhaallijn, setting en personage. De wisseling in perspectief zorgt voor verbreding en verdieping in het verhaal. Naast Faye en Simon komen namelijk nog een aantal andere personages aan het woord. De onverwachte wendingen maken dat je wilt blijven lezen. Bij het genre thriller denkt men tegenwoordig al snel aan boeken van Scandinavische hand, welke worden geprezen voor hun maatschappijkritiek en de hoge kwaliteit van uitwerking. Een duister pad reflecteert op medicijngebruik en is raak en helder geschreven. Hartman doet met dit boek dus absoluut niet onder voor haar Scandinavische collega’s.

Elkse recensent afbeelding
Elske