Recensie

Tonio's blik: "hij dringt diep door tot zijn fotografisch object."

Door: Jurgen
28-06-2018
Tonios Blik Header2

Allereerst: wat een fantastisch mooi fotoboek is Tonio’s blik geworden. Het boek met de ondertitel: Focus op zijn katten en de bijvoeging: een foto-memoir, verscheen onlangs en de bijvoeging: een foto-memoir doet het boek absoluut recht. Het zijn de foto’s van Tonio die het oog trekken, maar de tranen komen met de woorden van Mirjam Rotenstreich, zijn moeder.

Tonio

Dat Tonio een fervent fotograaf was, wisten we al toen het requiem Tonio door A.F.Th. van der Heijden het omslag kreeg met een zelfportret als Oscar Wilde. Dezelfde intense blik zien we op het zelfportret op de eerste bladzijden in dit memoir: Tonio heeft oog voor blikken. Nog wat doorbladerend zien we de eerste foto’s van zijn Noorse boskatten: Tygo en Tasha. En hoe mooi weet hij van hen diezelfde, intense blik te vangen.

1 Broodmandje Groter Oranje De Twee Katjes

Het begin

Rotenstreich begint het verhaal bij het begin: de voorgangers. Het verhaal van haar jeugd, de katten die háár begeleidden. Toen kwam er Cypri, een cypers poesje om mee te oefenen, omdat het besluit was genomen: “Laten we een kind nemen.” Het gaat hier voornamelijk nog om het verhaal, de foto’s blijken anders en ­–toch duidelijk– van andere kwaliteit dan de latere foto’s die Tonio nam, maar een verhaal moet ergens beginnen om verteld te worden.

Tygo & Tasha

Want dan: Tygo & Tasha (en Tonio). De foto’s in dit deel zijn triggers voor herinneringen, want wat haalt Mirjam hier mooie herinneringen op. De vele foto’s van de twee katten in hun broodmandje, Tygo erbij, of er liever overhangend, in een stilleven met een fruitschaal; de twee katten, nog maar enkele weken in huis, elkaar aanvullend in dat mandje: yin en yang. Maar ook de herinnering aan de boze Tonio die op de basisschool hoorde dat-ie altijd wel klein zou blijven; de groei van de katten roept Tonio’s groeistreepjes op de muur op. De kleine anekdotes als deze maken dit foto-memoir zo waardevol.

De goudenregen

Ook de anekdote die hevig figureerde in A.F.Th.’s Tonio: de goudenregen, komt terug. De goudenregen zou op een septembernacht in 2010 –na Tonio’s dood– ineenstorten, maar nu zien we hoe Tonio jaren eerder zijn katten in diezelfde boom op beeld ving. Mirjams angst dat de katten er die septembernacht onder zouden liggen is voorstelbaar: Tygo en Tasha zijn de laatste levende link met Tonio. Ontroerend zijn de bladzijden en de laatste foto’s –die Mirjam Rotenstreich zelf nam– rond de laatste uren van Tygo, Tonio’s lievelingskat. De cirkel is rond.

Conclusie

Tonio’s blik is meer dan een verzameling kattenfoto’s geworden. Dit komt door Tonio’s scherpe cameravoering. Mirjam Rotenstreich noemt een van de delen: Het vangen van de ziel, hij dringt diep door tot zijn fotografisch object. De ziel waarin je kunt kijken in dat zelfportret op de eerste bladzijden, is de ziel die je terugziet in zijn kattenportretten. De mooie en ontroerende herinneringen die Mirjam Rotenstreich erbij ophaalt, geven een kleine blik in Tonio’s jongere jaren. We zien in Tonio’s blik een stukje van het leven dat we in Tonio –zo meesterlijk geschreven– ten einde zagen komen.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.

Meer boeken zoals Tonio's blik

Joergen
Jurgen