Recensie

Verdwaaltijd: "Een beschrijvend verhaal over de eenzaamheid van mensen."

23-3-2018
Verdwaaltijd Header

Verdwaaltijd is het literaire debuut van Kathy Mathys. Het is een beschrijvend verhaal over de eenzaamheid van mensen dat vooral lezers die houden van trage, filosofische romans zal boeien.

De eenzaamheid vanuit verschillende perspectieven

In Verdwaaltijd staan vier personages centraal, al worden er heel wat meer opgevoerd. De hoofdstukken beginnen telkens met een stuk tekst uit het boek dat auteur en wetenschapper David aan het schrijven is. Hij groeide op in Californië, waar hij als kind bevriend raakte met Kay, een meisje wier rusteloosheid haar zowel aantrekkelijk als onuitstaanbaar maakt. David en Kay spelen als kind verdwaaltijd – een vergaande vorm van verstoppertje, waarbij het toegelaten is je overal te verstoppen, waardoor het uren duurt om gevonden te worden. Kay verdwijnt ook buiten het spel om steeds vaker, om ten slotte helemaal niet meer terug gevonden te worden. David besluit een boek over het verdwijningsproces te schrijven en krijgt tijdelijk onderdak in een Brusselse schrijversresidentie.

In Brussel ontmoet hij Marcia, moeder van een tienerdochter, Robin. Marcia voelt zich na haar scheiding eenzamer dan ooit en weet met zichzelf geen blijf. Pas wanneer ze een relatie met David begint, lijkt het alsof ze haar weg terug gevonden heeft. Marcia’s beste vriendin, Emma, mag dan gelukkig getrouwd lijken, ze is er niet minder eenzaam door. Door te poseren voor fotograaf Ben probeert ze een stukje van haar verleden terug te winnen. Ben raakt op zijn beurt gefascineerd door Emma en komt pas van haar los wanneer hij het idee van haar in zijn volgende tentoonstelling kan verwerken.

Dwalen en verdwalen

Elk van deze personages krijgt een apart perspectief, waarbij enkel David, als auteur van zijn boek, als ik-verteller zijn verhaal vertelt. Mathys verspringt snel van locatie en perspectief, maar door de zorgvuldig opbouw is het voor de lezer duidelijk waar het verhaal zich bevindt. Mathys heeft een prettige, bedachtzame schrijfstijl, maar slaagt er vooralsnog te weinig in om de personages verschillende stemmen mee te geven. Na verloop van tijd worden ze zowel qua inhoud als stijl onderling inwisselbaar en wordt het alsnog moeilijk om je greep op het verhaal niet te verliezen.

“Hoeveel straten heeft een stad nodig om in de dwalen, hoeveel bomen een bos? En waar zit de grens tussen dwalen en verdwalen? Verhouden de twee zich tot elkaar zoals zwemmen tot verdrinken?” 

Het zoeken, dwalen en verdwalen in tijd en ruimte is een interessant uitgangspunt. Een intrigerend gegeven is bijvoorbeeld de poging van Marcia om te verdwalen in de stad die ze zo goed kent door willekeurig mensen te volgen en zo nieuwe routes door de stad heen te ontdekken. Het is jammer dat hier verder in het verhaal niets meer mee wordt gedaan. De auteur start ontelbaar veel draadjes op en biedt een waaier aan details en weetjes aan. Die onderstrepen weliswaar het kunstzinnige van de personages, maar voegen wezenlijk te weinig aan het verhaal toe. Dit lijkt een bewuste keuze, maar voor de lezer die houdt van plotgedreven boeken wordt het moeilijk om de aandacht bij de les te houden.

Geen gemakkelijk debuut

Met Verdwaaltijd kiest Kathy Mathys niet voor het meest gemakkelijke debuut. De trage plotontwikkeling en inwisselbare personages vragen om lezers die ruim de tijd willen nemen om na te denken over abstracte concepten. Wie van langzame, uitgepuurde verhalen houdt zal graag in dit boek verdwalen.

Wil je altijd op de hoogte zijn van de boeken binnen jouw favoriete genre? Stel je voorkeur in en ontvang updates.